Wat is wat?

Er gaat veel verkeerde informatie de wereld rond omtrent dit onderwerp. Niet dat die van mij dan meteen 100% juist zijn, maar ik heb wel genoeg opgezocht om een goed beeld te geven. Zelfs degenen die er in moeten leven, discussiëren nog continu over wie de juiste termen gebruikt. En in de psychiatrie/psychologie blijft het ook voortdurend veranderen.

Maar het kan misschien toch wel helpen een beetje uitleg te geven voor diegenen die er niet veel van weten. Op internet stoot je niet meteen op de beste voorbeelden en in de media wordt meestal gewoon het stereotype gepresenteerd.

Het is moeilijk om bij dit soort zaken objectief te blijven. Ik ben er dan ook gedeeltelijk in betrokken. Alhoewel niet alles nog op mij van toepassing is, kan het wel een algemeen idee geven over het onderwerp. Sommige van deze teksten zijn al jaren oud. Andere zijn een beetje aangepast en sommige zijn aan toegevoegd. Sommige waren geschreven wanneer ik helder van geest was, andere wanneer ik niet wist waar te gaan met mijn gedachten. En dat zijn ook goede ingrediënten om the filosoferen. Dus houd hier wel rekening mee als je het leest. Dat heb ik ook gedaan :D.

Secties die aangepast of nieuw zijn, hebben de tags van [update] of [nieuw] gekregen

Klik op de onderwerpen hieronder om de inhoud te openen/sluiten.


Enkele termen

Veel termen worden door elkaar gebruikt. Dus een beetje kennis van wat woord je gebruikt, kan geen kwaad.

Een term dat ik bijna zou vergeten te vermelden, wat redelijk veel gebruikt wordt, is en femme. Dit is eerder meer een werkwoord. Zoals je merkt, is het woord afkomstig van de franse taal. Hierbij wil men vertellen dat men op dat moment als vrouw gekleed is. Je kan het bekijken als een vrouw-modus en man-modus.
In de diepere vorm van de betekenis, wilt men hier ook duidelijk mee maken dat ze op dat moment als vrouw willen aangesproken worden en/of zo behandeld worden.

Misvatting :: homoseksueel/heteroseksueel... en toch zoveel meer [update]

Eén van de grootste clichés die aan T-girls wordt gekoppeld, is dat we op mannen vallen. Terwijl het overgrote deel zich aangetrokken voelen tot vrouwen. Nu zullen waarschijnlijk een heel deel mensen al lachen: "Hoe kan je jezelf nu heteroseksueel noemen wanneer je je als vrouw kleed?!". Simpel, omdat het totaal niets heeft te maken met seksuele geaardheid. Gender-identiteit en seksuele geaardheid lopen niet hand in hand en hebben dus niets met elkaar te maken.
Wil je daar nog eens het beste van horen? Veel van die zogenaamde heteroseksuele "echte mannen" zijn net degenen die op T-girls afkomen. Ze zijn niet homoseksueel, maar als niemand het ziet of hun vrienden niet kijken, kunnen ze het toch niet laten om achter ons aan te zitten. Zelfs wanneer ze weten dat we eigenlijk nog man zijn. En verschiet je niet, dat aantal "heteroseksuele" mannen is groot.

Naar mijn mening lijkt het er ook op dat mensen liever hebben dat we homoseksueel zijn, omdat voor hun dan dat "beeld" klopt. Ben je een homoseksuele T-girl, dan ben je moedig omdat je er voor uit durft komen. Ben je een heteroseksuele T-girl, dan klopt er iets niet met je. Althans, dat verteld het gedrag van de mensen mij. En ik moet zeggen dat ik niet echt aanvaarding voel als vrienden zeggen "We vinden het niet erg als je homoseksueel zou zijn". Een paar keer kunnen ze zoiets zeggen, maar als ze het blijven herhalen, dan willen ze er gewoon hun waarheid van maken. Net als homoseksuelen niet voor hun geaardheid kiezen, zo kiezen wij de onze ook niet.

Deze misvatting blijft dan nog eens gevoed doordat er heel wat T-girls zijn, die een eigen webpagina hebben, verkondigen dat wanneer ze en femme zijn ze toch als vrouw willen vrijen en eventueel door een man genomen te worden. Of plaatsen foto's met hun achterwerk en/of "borsten" als focuspunt dat het meer weg heeft van slechte pornografische foto's [pornografische foto's kunnen ook artistiek zijn ;)]. Heel wat T-girls zijn er dus ook "schuldig" aan dat beeld in stand te houden.

[update]: Ook al sta ik nog steeds achter het eerder vermelde, merk ik ook veranderingen in dit aspect bij mezelf. Maar deze zijn er zeker niet gekomen door de hormonen, zoals men nogal eens graag laat vallen. Maar eerder hoe je door de maatschappij behandeld wordt. Tegenwoordig roept men ook meerdere, vloeibare seksuele geaardheden in het leven. Ze bestonden al langer, maar komen nu meer in beeld en krijgen de woordjes erop geplakt. Hetgeen we allen toch zo graag hebben, die labeltjes.

De niet zo traditionele geaardheden


Toen ik meer begon te leren over aseksualiteit, ontdekte ik dus dat ik demiseksueel ben. Seks is voor mij geen noodzaak en ik kan gerust zonder. Aangezien ik een emotioneel persoon ben, heb ik ook die emoties nodig om tot een connectie te komen met iemand, voordat seks ter sprake komt. Ik deel evenwel niet het bed met vrienden. Goede vriendschappen kunnen mij vaak meer betekenen dat ik het niet wil in gevaar brengen door ermee in een relatie te springen of in bed mee te duiken. [/update]

Misvatting :: seksgericht

Naarmate internet meer groeide, werd niemand nog verlegen om een andere zijde van hun te laten zien. En je kan niet ontkennen dat door het internet, seks(spelletjes) meer open worden ontvangen. SM, rollenspellen, 't wordt allemaal meer en meer in het open gegooid. Daarbij komt dus ook redelijk wat travestie in voor. Typ het woordje 'travestie' maar eens in google. 7/10 kansen dat je op een pornografisch getinte website terechtkomt. Dat helpt mensen als ons er ook niet verder op. Door velen wordt internet nog gezien als een bron van juiste informatie. Men staat er niet bij stil dat T-girls hun "noodgedwongen" verborgen houden. Net omwille van deze associatie.

Misvatting :: beter in mode [en dergelijke andere "vrouwendingen"] dan "echte mannen"

Alhoewel ik wel zelf zou willen geloven dat dit waar was, is dit helaas niet zo. Net zoals er genoeg vrouwen zijn die hun niet interesseren voor kledingmode en/of er geen verstand van hebben, is dat ook zo bij de T-girls. En ook bij de homoseksuelen is dat zo. Je vrouwelijke kant uitdrukken op de een of andere manier, maakt je nog niet goed in de zaken die ermee geassocieerd worden. Bij de "knal" waarbij vrijwel elke homoseksueel uit de kast leek te komen, zag je in kledingwinkels, schoonheidswinkels en dergelijke ineens mannen werken. Waarom ineens die "boost" in die sector? Omdat ze ervan uitgaan dat homoseksuelen meer in raking zijn met hun vrouwelijke kant en dus wel betere kledingsmaak hebben of hun beter verzorgen. Dit kan je enigszins ook wat doortrekken tot het T-girls, enig verschil dat T-girls nog in taboesfeer zitten.

En nu we er toch over bezig zijn. Tegenwoordig heb je van die reality-programma's waar je nogal positieve discriminatie vind. Zo shows waar een paar mensen eten maken, bij elkaar komen eten en oordelen. Meestal zijn het 2 vrouwen en 2 mannen, 1 van de mannen is vaak een stereotype homoseksueel. Dat is niet hetgene wat me zo stoort. Wat me wel stoort zijn soms de vrouwen die worden "geïnterviewd" over mogelijke kandidaten. De helft van de tijd is het een vrouw die zegt "Ik hoop dat er een homo'tje tussenzit, ik hou van homo'tjes, ze zijn leuk". Precies of het is een stuk speelgoed/poppetje voor hun om mee te spelen. Dat is geen aanvaarding, dat is gewoon aan je eigen plezier denken.
En wat is vaak de reden waarom vrouwen homo's graag hebben? Een reden dat je vaak hoort is omdat ze graag met mannen omgaan zonder "lastiggevallen" te worden door mannelijk testosteron. Alsof elke heteroseksuele man niets anders wilt doen dan een vrouw haar been bespringen. Weeral dus, je aanvaard het niet omdat je voor je eigen plezier gaat. Jullie weten toch dat er meerdere types homoseksuelen zijn, toch?
Ik weet eigenlijk niet hoe homoseksuelen hier niet lastig van worden, het irriteert mij zelfs. Accepteer mensen voor wie/wat ze zijn en niet om wat ze voor jou kunnen betekenen.

Misvatting :: zwak en/of verwijfd

Dit heeft veel te maken met de sociale ladder die de maatschappij gecreëerd heeft. Daarom dat de dag van vandaag mensen nog steeds "vechten" voor gelijkheid. Maar dat is blijkbaar alleen maar besteed aan een paar groepen. Vrouwen, buitenlanders, ... . Maar wij? Op de sociale ladder zitten de mannen bovenaan, maar met beperkte vrijheid. Vrouwen liggen wat lager, maar hebben veel meer vrijheid. Met de emancipatie willen vrouwen op hetzelfde niveau als de mannen. En zo moet het ook. Maar ze willen niet dat deel van de vrijheid afgeven dat vrouwen hebben. En dat moeten ze ook niet. Maar mannen krijgen niet dezelfde vrijheid. Ze mogen wat vrouwelijke zaken doen, maar niet zoveel. Meer taken: ja, meer vrijheid: nee.
Vrouwen die de ladder "omhoog" gaan naar het niveau van mannen worden beschouwd als moedig en sterk. Want naar de status van een man gaan wordt nog steeds beschouwd als een opwaartse beweging. Toch, als een man niet op dat niveau wil zitten en gewoon meer vrijheid wil en naar de status van vrouw gaat, wordt het beschouwd als een neerwaartse beweging. En zo als zwak beschouwd. En nee, het is geen mannelijk chauvinistisch ding. Zelfs vrouwen van tegenwoordig denken nog zo, alhoewel er dat niet veel zullen toegeven.

Als voorbeeld: een vrouw die van voetbal houdt word als meer man beschouwd dan een man die niet van voetbal houdt. Omdat, je weet wel, alle mannen houden van voetbal, toch! Dus een vrouw die van voetbal houdt is meer man dan ik ben? Dus dat maakt mij meer vrouw dan haar? En toch wordt ze meer vrouw dan mij beschouwd, omdat ze fysiek een vrouw is. Dus wat klopt hier niet? Is het een éénrichtingsverkeer?
En deze theorie, toegepast op T-girls. Is dit waarom we zwak worden beschouwd. Omdat we "omlaag" gaan in de sociale ladder.

Integendeel, we zijn zelfs veel sterker! Wij weten hoe het aan beide kanten van het geslacht is. We overstijgen de geslachten [arrogant, ja toch? Hoe voelt dat?!]. We moeten [hebben] "gevechten" strijden [gestreden] die je je nog niet eens kan inbeelden, met onzelf en de maatschappij. En toch zijn we er nog, sommige sterker dan anderen, maar we staan er nog.

Verwijfd

Je weet toch dat we niet opeens een zeer losse pols ontwikkelen? Dat we onze heupen niet heen en weer gooien alsof morgen er niet meer komt. Er is een verschil tussen een vrouw zijn en verwijfd zijn. Hoeveel vrouwen zie je met zo overdreven bewegingen? Niet veel. En dat is hetzelfde met ons. Er zijn er, maar dat zijn er die dat soort vrouwen willen zijn. We gaan niet ineens een heel hooggestemde stem opzetten noch gaan we beginnen met te giegelen als "mietjes".

Een T-girl zijn heeft niets te maken met verwijfd of een mietje zijn. Het heeft te maken met jezelf te zijn en dat het toevallig meer aan de vrouwelijke kant zit.

Aanvaarding :: bij onszelf

Raar genoeg hebben wij het in het begin zelf moeilijk om het te aanvaarden. En dit kan jaren duren. Het gaat dan ook tegen de normen in die ons van kleins af aan aangeleerd worden. In de beginperiode voelen we ons dan ook vaak eerder schuldig aan iets. En dit komt ook bij regelmaat terug.

In het begin doe je eigenlijk maar wat. En dan stap je op de spiegel af en dan vraag je je regelmatig af: "Waar ben ik toch mee bezig?!". Dus alles gaat weer uit. Maar dat weerhoud je niet voor een volgende keer. Na een tijd merk je dat je het niet kan stoppen. En elke keer als je dan kijkt, denk je: "Waarom moet ik nu net die persoon zijn?!". Je tracht het ook vaak te ontkennen en probeer je afleiding te zoeken. Ikzelf begon mezelf echt op het sporten te gooien. Fitness, fietsen, lopen, zwemmen, kickboksing, ... . Alles eigenlijk om me fysiek uit te punten, zodat ik mentaal afgeleid was. Misschien dat ik er met een fatsoenlijk mannelijk gespierd lichaam wel niet meer zou aan denken. En terwijl misschien wat vrouwelijke aandacht krijgen. En dat hielp telkens... een tijd toch. En die tijd verkortte ook steeds.
De manier van verdringen veranderd ook. Wat eerst gewoon puur verdringen is, wordt later gewoon proberen te vergeten. Wat veel later nog eens veranderd in gewoon "ronddobberen". En dan begint het je te scheuren. Je doet niks, je zweeft tussen vanalles en nergens grip op. Beeld je maar de scene in van de film "Cast Away" waar Tom Hanks eindelijk van het eiland afgeraakt, maar dan Wilson de volleybal, zijn enige steun, kwijtgeraakt. Je persoonlijkheid en gevoelens drijven werkelijk uit elkaar. Traag... en je ziet het gebeuren maar je kan er niets aan doen.

Gelukkig begin je op den duur in de spiegel te kijken met een tevreden resultaat. Word je er gewoon beter in of begin je jezelf zo te aanvaarden? Je denkt alvast niet meer dat het verkeerd is. Misschien dan alleen als de combinatie niet zo goed gelukt is. Maar dat heeft iedereen wel. Maar het wordt fun en je probeert steeds meer om beter resultaat te krijgen.
En dan keert de tij weer. Maar deze keer op een ander manier. Je probeert je "verraadpunten" in female-mode ook steeds weg te krijgen. Dit is ook het punt waarbij je je lichaam anders begint te bekijken. En waar je vroeger best tevreden over was als man, ben je nu niet meer zo tevreden over als vrouw. Je prijst je wel gelukkig met de elementen waar vrouwen op jaloers zijn dat ze het zo hadden. Maar je bent nog steeds een man. Mijn voornamelijk probleem zijn de schouders en dat kan ik ook nooit veranderen. Maar de rest... daar zijn wel oplossingen voor.

Aanvaarding :: roddels, vooroordelen en andere zaken

Alsof het al niet zwaar genoeg was daarmee te zitten, gooi er dan nog maar eens roddels en vooroordelen bovenop. Nu kan ik daarover niet voor anderen spreken, maar ik heb veel van dit moeten doorstaan. Nu kan je zeggen dat iedereen roddels moet doorstaan, dus veeg het weg en ga verder met je leven. Het heeft geen invloed op je leven als je het niet toelaat. Dat is hier niet echt van toepassing. Deze roddels maakten mijn leven echt stuk. En het ergste was dat mensen ze nog echt geloofde. Ik heb heel veel roddels en vooroordelen moeten doorstaan in mijn leven. Volgens de roddels en vooroordelen was ik: een homoseksueel, een gangster, een drugsgebruiker, een drugsdealer, chanteerde ik mensen, was ik een vuile aangespoelde italiaan [ja hoor, dan ineens ben ik een italiaan] die enkel vrouwen wilde voor de sex, ... . Wil je het beste nog horen? Ik ben eerder het tegengestelde van al dat alles. En wat dachten mensen? Dat die roddels nooit tot bij mij zouden geraken? Dat ze me niet zouden kwetsen? En waarom zou ik me continu moeten bewijzen, gewoon omdat mensen denken dat ik niet slim zou zijn, niet gestudeerd zou hebben, geen vaardigheden zou hebben, ... . Hoe denk je dat ik mij voelde wanneer mensen dachten dat niks mij zou kwetsen, dat ik geen gevoel had, dat ik hun tijd niet waard was, dat ik egoïstisch was? Weten mensen wel hoe pijnlijk zoiets is. Hoeveel energie het kost om steeds het tegenovergestelde te moeten bewijzen [tov mezelf en anderen]? En dan bovenop nog met mijn eigen problemen bezig zijn.

Je zegt dat roddels er altijd zulen zijn. En je hebt gelijk! Je moet roddels je leven niet laten bepalen. Helemaal mee eens, ik ben er zeker van! Vooroordelen, iedereen heeft ze. Zelfs ik. En daar kan je niet om heen. Maar er is een verschil tussen dat je je laat beïnvloeden door de vooroordelen of dat de vooroordelen jouw beïnvloeden. Ondanks m'n eigen vooroordelen, ben ik niet verlegen om mijn ongelijk toe te geven en door die vooroordelen heen te gaan. En dan ben ik degene die er voor moet werken om door die vooroordelen heen te gaan. Niet de persoon waar ik vooroordelen over heb. Dus waarom zou ik dan extra energie moeten steken wanneer iemand vooroordelen over mij heeft? En dan heb ik het over mensen die invloed kunnen hebben op je leven [een job-recruiter, vrienden, familie, buren, ... ].

Negatief, toch oh zo negatief

Hier word ik vaak van beschuldigd. Ik ben niet de meest positieve persoon. Ik kan niets goed zien. Mijn gedragingen/uitingen zijn heel negatief, daarom dat ik negatieve dingen meemaak.
Hebben mensen er al eens bij stilgestaan en overwogen dat ik niet de bron ben van de negativiteit maar dat mijn gedragingen/uitingen een gevolg zijn van de negatieve dingen die ik heb doorstaan?! Nee, omdat dat onmogelijk is? Denk je echt dat je positief kan zijn als mensen leugens over je verspreiden. Wanneer ze je prestaties minimaliseren, neerkijken op je vaardigheden, elke gelegenheid nemen om de schuld bij jou te brengen, de dingen proberen te stelen die je hebt verkregen, "vrienden" die je dichter toelaat en je dan de mes in je rug steken, ... .
Hebben mensen eens overwogen dat ik door de positiviteit die ik nog heb in leven ben, ondanks al het gedoe dat ik heb moeten doorstaan?!

Expressie via tattoo's

Het is toevallig weer een goed voorbeeld van vooroordelen. Ook al hebben veel mensen ze, toch wordt je er vies door bekeken. We zouden plots slechte mensen zijn, twee linkerhanden en zonder verstand. Terwijl tattoo's gewoon een vorm van expressie zijn voor de meeste mensen, zoals anderen dat doen d.m.v. muziek of verbale communicatie. En wij zijn zo zeker over de betekenis, dat we ze als tattoo's laten zetten. Omdat we weten dat ze blijvend zijn.

Mensen doen nog niet eens de moeite om er bij stil te staan dat tattoo's een betekenis voor me hebben. Wist je dat mijn tattoo's mijn 3 basisprincipes voor het leven voorstellen? Mijn pijn! Mijn toekomst. En het meeste vooral over een vorm van eeuwig leven.

Eén van ze heeft een "toevallig" dubbele betekenis. En het leent zich ook goed toe tot dit onderwerp, waarom roddels en vooroordelen voor niets goed zijn.
Eén van mijn tattoo's verteld: "Ut Vivimus, Sic In Aeternum Resonamus", wat "Wat we doen in het leven, weerklinkt in de eeuwighed" betekent. En alhoewel ik niet geloof in een leven na dit leven, leven we wel voort door hoe we worden herinnerd. En dat is "eeuwig leven" [allesinds voor mij]! Dus hoe denk je dat ik mij voel als er regelrechte leugens over mij rondgaan. Mensen die me gaan herinneren als deze "slechte", "vreselijke" persoon... terwijl ik dat niet ben. En dan vind je nog dat ik roddels en vooroordelen moet aanvaarden? Ik dacht het echt niet!

De dubbele betekenis komt door het verlies van iemands leven. De eigenaar van de zaak waar ik fitness deed, beschouwde ik als een goede vriend [ook al trokken we niet met elkaar op]. Ik heb hem zijn bedrijf zien opbouwen van iets kleins tot iets groots en succesvol [en ik hielp hem ook met de opbouw van zijn website, wat als schoolprojectje was begonnen, maar ik ben het blijven onderhouden]. Hij was een vriendelijke en respectvolle persoon. Voordat ik op mijn eerste reis naar Australië vertrok, wenste hij me nog een goede reis en we zouden elkaar terug zien wanneer ik terugkwam. Hij was op dat moment gezond. Dus ik was zeer verbaasd, toen ik 3 maanden ver in mijn reis zat en een vriend van me informeerde dat hij gestorven was. En het was net op het moment dat ik deze tattoo had laten plaatsen. Ik dacht dat m'n vriend een rare grap aan het maken was. Alleen om te ontdekken, wanneer ik terug was, hij er echt niet meer was. Ik kon het niet geloven en heb het er nog moeilijk mee om het te geloven. Ik kon niet geloven dat deze vriendelijke, goedgehumeurde, gezonde, positieve persoon in de fleur van zijn leven er niet meer was. In een paar maanden tijd.
De opkomst op zijn begrafenis was naar het schijnt zeer groot [ik ben wel na mijn reis mijn respect gaan betuigen]. En tot op vandaag wordt hij nog steeds herinnerd [zeker door mij]. En hij wordt herinnerd als de man die hij was. En meteen werd de betekenis van mijn tattoo bewezen. Hij heeft zijn "eeuwig leven". Want hij leeft nog steeds in onze gedachten, als de man die hij was.

Misschien dat nu mensen begrijpen waarom ik het niet op leugens, roddels en vooroordelen heb. Of waarom ik niet hoef te aanvaarden dat ze bestaan.

Aanvaarding :: op sociaal- en/of werkvlak [update]

Op sociaal vlak staat de aanvaarding het "best", maar dat is eigenlijk nog niet zoveel gezegd. Terwijl het in een werksfeer zeker niet warm wordt ontvangen.
Op sociaal vlak is het eerder van "Je doet waar je je goed bij voelt. Tof!", wat zeer goed is op zich. Maar toch merk je de afstand die van je wordt genomen. Je kan complimenten krijgen, maar voor de rest merk je gewoon een ontwijkgedrag op. "Wat moeten de mensen wel niet van me denken als ik bij zo iemand optrek?!" zal wel in velen hun gedachten binnenschieten. In feestelijke toestanden en/of partytoestanden is men dan weer veel minder afstandelijker.

Een (vrouwelijke) partner mogen we praktisch op ons buik schrijven. Tegenwoordig moet het zelfs op gebied van liefde al snel vooruit gaan. Begin dit dan maar eens meteen te vertellen. Praktisch altijd dat je de deur in je gezicht krijgt [met alle respect dan]. En verzwijg je het een tijd, hoe lang moet je dan wachten? Te vroeg en je hebt nog geen "connectie", zijn ze er even goed vandoor. Te lang wachten en je wordt beschuldigd van hun aan het lijntje te houden.
Je kan als T-girl praktisch enkel nog als vriend(in) of kennis beschouwd worden, maar niet meer dan dat. Of je moet je seksuele geaardheid gaan verruimen. En raar dat ik het zelf zeg, aangezien van de 3 relaties die ik gehad heb, 2 waren die het aanvaardden. Eentje van die twee was er nog niet echt mee geconfronteerd, maar beiden konden wel de voordelen er in zien. Maar ik heb daar gewoon "geluk" mee gehad. En luck runs out some time.

Mensen beweren nog steeds dat het hun niet stoort en dat ze het accepteren. Maar wat is het accepteren voor je dan? Ons niet lelijk bekijken? Geen beledigingen naar ons toegooien? Te mogen ademen?
Want werkelijk, accepteren is meer dan alleen maar die dingen. Als je zegt mensen zoals ons te accepteren, maar toch wil je op basis van dit ons niet leren kennen, wil je niet met ons omgaan. Is dat dan ons echt aanvaarden? Denk je werkelijk dat dat het enige is wat ons maakt? Heb je er al eens bij stilgestaan dat we misschien dezelfde interesses, hobbies, muzieksmaak, ... hebben. Denk je dat we het niet doorhebben wanneer er "afstand" van ons genomen wordt terwijl je zo "accepterend" bent?

Op werkvlak wordt dit praktisch niet aanvaard. Misschien zijn ze wel iets toleranter als het gaat om een transgender die in zijn/haar overgangsperiode zit. Alhoewel... .
Ik zie trouwens het probleem er niet van in, zolang het even deftig is als bij de rest van de vrouwen. Zelfs al behoud je het tot je privé leven, vaak loert een ontslag net om de hoek of word je niet weerhouden voor de job. Al zullen ze het niet toegeven dat het om die reden is, want dan lopen ze het risico aangeklaagd te worden voor discriminatie.

[update] Wel, nu al een tijd mijn transitie achter de rug te hebben en al een hele tijd als vrouw voor de boeg kom, moet ik constateren dat mijn voorgaande beweringen niet gelogen zijn. Alhoewel de meesten je van het tegendeel zullen gaan overtuigen. Solliciteren is zo goed als zinloos geworden. In die tijd heb ik 2 jobs, waarbij ik bij beide gechanteerd ben geweest, waarvan 1 chantage was omwille van dat ik transgender was (de ander omdat ik ziek werd van de job en daar waren ze niet tevreden mee). Natuurlijk wordt mijn verhaal afgedaan als een leugen en moet ik als transpersoon maar kunnen bewijzen dat dat werkelijk gebeurd is. En ze zijn er gewiekst in, zorgen dat niets zwart op wit staat en het zoveel mogelijk te verwoorden dat het enkel tussen de regels in leesbaar is.
Een officiële X, waar ik momenteel voor strijd, bestaat ook niet (en op dit moment ook "legaal bedreigd" voor word door onze eigen overheidsinstanties). Zodoende dat we op de arbeidsmarkt geen noemenswaardige verdediging en representatie krijgen. Het is zo simpel als te vertellen dat de andere kandidaat meer geschikt is en daarmee is de kous af. Terwijl wacht men ook zo lang, dat je zo lang werkloos bent, dat ze je nog niet meer hoeven te discrimineren omwille van je trans-zijn.

De discriminatie op de arbeidsmarkt werkt eigenlijk hetzelfde als in de maatschappij in het algeheel. Kan je incognito blijven en niemand heeft door wat je bent, ervaar je niet zoveel problemen. Daarom willen ze ons ook blijven verstoppen onder M of V en weigeren ze een X. Zo ook op de arbeidsmarkt. Mijn sollicitaties gingen goed zolang ze dachten dat ze een vrouw voor hun hadden. Het ging zelfs beter dan wanneer ik man was, waarbij ik in typische stoere mannelijke jobs geduwd werd, ondanks mijn bachelor in de informatica en vaardigheden in grafisch ontwerp. Maar een sollicitatie kreeg een andere toon van zodra ze beseften dat ik een transpersoon was. En natuurlijk ten stelligste ontkennen en politiek correct blijven... want meer is er niet nodig.
Zo heb ik ook sollicitaties gehad, waarbij ze aangaven, dat ze bij de rest van het werkvolk moesten polsen of ze er iets op tegen hadden dat iemand zoals mij bij hun zou komen werken. En dan hoeft er maar 1 persoon te zijn die er tegen is.

Op sociaal vlak, ben je voor velen gewoon een buitenstaander. Je kan wel complimentjes verwachten, maar de meesten houden een "onzichtbare" afstand voor je. Zeker als je hun beeld van een transgender niet bent, ook al hebben ze geen flauw idee wat transgender zijn inhoud, buiten de afgekookte informatie die de media vaak presenteert.
Ook hier weeral wordt hetgeen ik zeg, vaak als leugen afgedaan en dat ik maar dingen zie. Echter ben ik heel goed in het oppikken van kleine nuances. Mensen die me werkelijk aanvaarden om wie ik ben en niet zo bezig zijn met wat ik ben, tonen dat maar steeds weer aan. Er zijn bepaalde gedragingen en daden die deze personen doen, die dat simpelweg aangeven en de nepcomplimenten van anderen daarbij nog eens versterken. Hier is het dus ook weer van dat daden meer spreken dan woorden. Ik ben echt een afkeer beginnen krijgen van mensen die uit het niets met complimenten komen. Het is me echt geen hart onder de riem. Wie zijn wel een hart onder de riem? Mensen die me gewoon als persoon behandelen!
Moet iedereen je vriend worden? Zeker niet. Maar als je doelbewust voor afstand gaat zorgen... . Zeker in groepsdynamieken valt dit hard op. Zoals bv. afspreken om iets te gaan drinken met de hele klas, op het einde van het schooljaar. Alleen om het jaar erop dat pas te ontdekken omdat ze jou nooit uitgenodigd hebben. Blijkbaar maak je niet deel uit van de klas. Of waarbij ze een FB-groep hebben van de klas, om ideëen uit te wisselen, neem ik aan... of te roddelen, dat is ook altijd populair. Toch grappig hoe je die uitnodiging ook nooit hebt gekregen. Maar hoe weet ik dit dan toch? Probleem met geheimen te houden is, je kan ooit wel eens per ongeluk je mond voorbij praten. Blijkbaar denkt men dus dat ik mijn oren heb laten amputeren.

Die aanvaarding, die is er dus niet, enkel maar de schijntolerantie. [/update]

Aanvaarding :: bij de partner

Dit is een van de belangrijkste en moeilijkste. Je maakt tenslotte een groot deel uit van elkaars leven. Gemakkelijk voor de partner is het alvast niet. Vooral omdat men ineens een ander beeld van hun partner visualiseert. Het is vooral het laatste waaraan ze dachten. Er ontstaat eerder een paniekreactie en een mening gebaseerd op het kleine beetje wat ze er van kennen. Juiste bronnen zijn nu ook wel heel moeilijk te vinden. Er bestaan wel een miniem aantal websites of trefpunten waar ze terecht kunnen voor informatie. Of dat meteen de oplossing biedt, denk ik ook niet. Want je gaat altijd de mening van anderen krijgen. De enige plaats waar je de juiste informatie kan vinden, is bij je partner zelf. Iedereen beleeft het anders en iedereen heeft andere redenen waarom ze er hun mee bezig houden.
Van onze kant uit zouden we ook wat meer beseffen hoe moeilijk de aanvaarding ervan is. We zijn het meestal al zo gewoon dat we er ons mee bezig houden, dat we vergeten hoe moeilijk het weer was om het te aanvaarden.

Uit mijn relaties heb ik ook gemerkt dat je als vrouw stevig in je schoenen moet staan om dit te kunnen aanvaarden van je partner. Een vrouw die onzeker is over haarzelf, heeft nogal eens de neiging frustraties op je te uiten als ze merkt dat je eigenschappen hebt die zij graag zou willen. Niet dat wij niet aan hetzelfde schuldig zijn. We zouden ook graag enkele eigenschappen hebben die vrouwen hebben [of die ze precies zelf niet zouden willen].
Maar het kan wel degelijk werken in een relatie met een vrouw. Zelfs goed.

Hoe pak je het dan aan? Goeie vraag. Uit mijn ervaring zou ik het als volgt aanpakken. De conversatie niet uitstellen van zodra de partner het weet, dat is voor beiden ondraaglijk. Doe alles op een rustige manier. Beide moeten de kans hebben om vragen te stellen en erop te antwoorden. Stel eerder vragen die je helpen het te begrijpen. Vraag nooit de mening van derden [beste vriend/in, familie, collega's,...]. Het is belangrijk je eigen mening te vormen uit de antwoorden die je kreeg van je partner. Best kan je ook rekening houden dat beiden waarschijnlijk verward en in een zekere "shocktoestand" zijn. Een oordeel vellen op dat moment zou niet ideaal is. Uiteindelijk hangt het van persoon tot persoon af en van koppel tot koppel. De ideale manier is er niet.

Aanvaarding :: via [social] media

Tegenwoordig is [social] media zeer belangrijk geworden. Mensen zijn continu met het internet verbonden en willen steeds updates. Dus is het wel een goede manier om via die weg te proberen interesse en aanvaarding in te winnen. Mensen te bereiken die je anders niet zou kunnen bereiken. En als ik ergens anders al aangaf, vroeger vond je niet gemakkelijk goede informatie erover.

Maar nu kan je zelfs goede informatie vinden op sites zoals youtube. Ik vind het vooral moedig van die mensen die in transitie zijn en mensen het laten mee beleven door middel van video-logs te posten over wat ze ervaren en beter zelfs, hoe ze het ervaren. Ze zetten hunzelf op zo'n kwetsbare plaats om anderen zoals hun te helpen op de manier dat ze kunnen. Hun verhalen kunnen veel helpen. En het zal hunzelf ook wel helpen.
Ik heb goed deel van hun voor een tijdje gevolgd en de realiteit dat ze weergaven was een echte openbaring. Onbewust redden ze levens. Je kan hun horen vertellen over hun worstelingen en toch zijn ze nog dapper genoeg om verder te gaan en nieuwe video's te plaatsen. Ik vind het goed van hun dat ze mensen ook laten weten over de slechte kanten. 't Is een harde strijd en we moeten er nog steeds voor vechten. En ze kunnen mensen helpen hun eigen putten te overbruggen. Als zij zo moedig zijn om hun op die manier te doen, waarom zou ik me dan door de angst moeten laten tegenhouden.
Dus aan die mensen, echt waar bedankt!

[nieuw] Taboes :: zelfdoding

Dit is nu iets waar men liever niet over praat. En als men het er wel over heeft, wil men extra in de verf plaatsen wat voor een egoïstische daad het is.
Mensen die dat zeggen, weten blijkbaar niet wat iemand drijft tot zelfmoord. Ik vind het heel egoïstisch en zelfs laag bij de grond om zoiets te vertellen over zelfmoord. Persoonlijk vind ik wel dat de jeugd iets te snel naar dit idee grijpt en merk ik vaak op alsof ze denken het leven al in het groot aspect beleefd te hebben. Terwijl vind ik dit ook niet dat het de jeugd hun schuld is, maar degenen die voor hun moeten zorgen. Men wijt het aan pestgedrag, maar de jeugd heeft altijd wel het pesten in hun gehad. Dus wat is het verschil met tegenwoordig?
Het is ook walgelijk om te zien, te horen en te lezen hoe mensen anderen kleineren omdat ze aan zelfmoord denken. Het is niet omdat een poging mislukt, dat de persoon het niet meent. En vele manieren waarvan je denkt dat ze zekerheid bieden, zou je van verschieten hoe weinig slaagkans ze hebben. En meer humane manieren, die worden verhinderd door onze eigenste maatschappij. Deze maatschappij zorgt er dus eigenlijk zelf voor dat zelfmoord een gruwelijk tafereel wordt.
Hoe "mooi" het ook klinkt: "Zelfmoord is een permanente oplossing op een tijdelijk probleem", is dat bijlange niet altijd zo. Niet alle problemen zijn tijdelijk en er zijn niet altijd een andere oplossingen. Zeker als je al zoveel oplossingen geprobeerd hebt. En wie ben jij of ik om voor iemand anders te beslissen dat ze verder MOETEN leven?!

Maar ik wil het hier voornamelijk hebben over zelfmoord onder transgenders, omdat dit gemakkelijk wordt weggestopt en de oorzaak ervan bij transgenders zelf word gelegd. Zelfs de site over zelfdoding, officieel gesteunt door de overheid, vermeld niets over zelfmoord bij transgenders (ook weer het verhaal omdat we officieel niet bestaan [het X-aanduiding verhaal]).
Het zelfmoordcijfer onder transpersonen is nog zeer zorgwekkend hoog. Men wijt dit vaak aan het ongenoegen van transpersonen over hunzelf. Ook na een transitie, is zelfdoding nog altijd een gevaar. En ik ga hier nu niet beweren dat dit niet een reden is waarom transpersonen zelfmoord plegen, voor of na een transitie. Maar het is zeker niet de hoofdzaak, zoals men wel graag doet uitschijnen.

Ik merk dit ook bij mezelf. Ik ben heel tevreden dat ik de stappen heb ondernomen voor m'n transitie. Ik ben blij met hoe mijn lichaam is (niet 100%, maar wie wel?). Ik heb een goede genderpsychiater, ik heb goede chirurgen gehad en qua fysiek heeft mijn proces niet veel problemen gekend. En het resultaat? Wel, dat zie je wel aan de foto's. Maar daar is het dan ook mee gezegd.
De "verwijten" naar mij toe dat ik geluk heb, die kwetsen wel. Want iemand die echt kijkt, moet namelijk wel zien dat ik niet zoveel geluk heb. Geen werk, geen relatie, nog amper (echte) vriendschappen), geen leven kunnen opbouwen. Geen werk hebben, sluit je al op vele manieren af van de wereld en je kan je leven ook niet opbouwen. Allemaal toch factoren die doorwegen, zeker mentaal. En daar zit 'm het ook. De paden die je nog kan bewandelen worden zeer klein en bewandel je vaak dan nog alleen. Je mag dan nog de sterkste zijn, ooit velt je het. Je wordt ook van praktisch geen kanten geholpen, omdat je maatschapplijk/politiek niet interessant bent. Mensen geven het niet toe, maar alles buiten man/vrouw of de wisseling ervan, is nog steeds taboe. Daarom zijn er nog altijd veel zelfdodingen na een transitie. Je komt in een zwart gat terecht omdat je door de maatschappij opzij geschoven wordt.
Zelf heb ik heel wat ervaringen met instanties en politici die zogezegd opkomen tegen discriminatie en voor gelijke kansen zijn. Maar je ontdekt dan al snel dat ze er niet echt voor je zijn. Je bent maar een individu en dus niet van belang. Dat kraakt je wel, wetend dat je er alleen voor staat om voor jezelf op te komen... en je eigenlijk daar zelfs nog in verhinderd wordt.

Mijn eigen ervaring met zelfmoord

Ik heb in een verder verleden zelf verschillende zelfmoordpogingen gedaan. Op zich wel maar deels gerelateerd aan het feit dat ik voelde dat ik transgender was, maar er niet voor durfde uitkomen. Dat versterkte nog eens, omdat ik er als een "stoere gast" uitzag en daar ook naar behandeld werd, terwijl ik een zacht ei'tje vanbinnen was. Dus als ik dan nog er voor ging uitkomen wat ik was of wat ik deed... . Er werd een beeld van mij gevormd dat ik niet was en mensen gingen daar zelfs zo ver in, dat ze m'n leven saboteerde en er zelfs waren die lachtte met mijn pijn, ondanks dat men toch automatisch schrik van me hadden.
De meeste pogingen lukken vaak niet. Van de 8 à 9 die ik ondernomen had, waren er 2 gelukt als ze me niet gevonden hadden. Door de beschikbaarheid van bepaalde medische produkten, ging dat net iets makkelijker. Ik heb ook al met de mes geprobeerd, maar dat is moeilijker dan men denkt. Ik heb daar ook lichte littekens aan over gehouden, die gelukkig niet opvallen, mede dankzij mijn tattoo's.
Bij m'n 2de "geslaagde" poging, werd ik wakker op de intensieve zorgen. En dan voel je je al heel beschaamd. Het helpt ook niet dat ze het terwijl nodig vonden om je tattoo's te bedekken. Ik werd op 2 manieren terug geconfronteerd met het leven: dat ik nog door moest met het leven... en dat men het nodig vond om m'n tattoo's te bedekken, net één van die dingen waardoor ik zelfmoord pleegde. Maar meerdere mensen wisten toen ook wat ik gedaan had... en dat zorgt wel voor schaamte. Ik had mezelf toen ook beloofd geen pogingen meer te ondernemen en ervoor te zorgen dat ik sterker werd. Dat lukte en dat lukte niet, want ik werd uiteindelijk wel een persoon die ik zelf niet wilde zijn door van mezelf te moeten afbijten. Ik zou koste wat kost ervoor zorgen dat m'n mij niet meer zo gekraakt kreeg dat het me tot zelfmoord dreef, door elke poging van hunne kant 10x harder terug te geven. Dat hielp goed, ook al hield je er minder vrienden op na. Maar heb je dan werkelijk vrienden nodig die liever jou slechter doen voelen dan eens even naar hunzelf te kijken wat zij misschien verkeerd doen?

Maar alleszins, het hielp en heb heel lang niet meer met zo gedachten rondgelopen. En mentaal was ik heel sterk. Vanaf mijn outing, begon dat na een tijd echter andere vormen aannemen, naarmate de "tegenslagen" frequenter werden. En ik zet bewust tegenslagen tussen aanhalingstekens, want die waren er veelal enkel door onnodige kritiek op mijn versie van trans-zijn en simpelweg verdoken gediscrimineerd te worden. Mensen vertelden mij nu eenmaal graag wat ik moest doen, hoe ik moest zijn en met wat ik tevreden moest zijn. Zij wilden mijn leven bepalen en anders was het mijn eigen schuld.
Mijn mogelijkheden en kansen slonken aanzienelijk en op dit moment heb ik nog steeds zicht op weinig. Op een paar mensen na, werd ik gewoon in de vergeethoek (of negeerhoekje) geplaatst of als (seks)object behandeld. Ondanks vaardigheden, kennis, diploma's en certificaten toch geen werk vinden. Dus inderdaad ja, dat alles zorgde er voor dat ik regelmatig het leven niet meer zie zitten. Ik kan heel veel langs mij neerleggen, mensen die over mij roddelen en mij aan de kant schuiven omdat ik niet aan hun eisen voldoe, verteld meer over hun dan over mij. 't Is alleen de gevolgen die van belang zijn, die het teweeg brengen. Geen leven kunnen opbouwen, en niet geholpen worden door zij die beweren dat ze er voor mensen zijn als mij, terwijl als een derderangsburger behandeld worden.
Ik loop dus regelmatig rond met die gedachten, ook al zet ik een glimlach op (die me nota bene ook wordt opgedrongen, want mensen willen alleen maar gelukkige mensen zien). Wat me tegenhoudt? De juiste manier vinden, want de volgende poging MOET lukken. En de middelen van vroeger zijn moeilijker beschikbaar.

Redenen :: creativiteit

Zij die me goed genoeg kennen weten dat dit een van mn voornaamste eigenschappen is. Ik heb ook altijd een rijkelijke verbeelding gehad. Ik zit al met de potlood in mijn hand sinds weet ik zelfs nog wanneer. Ik heb altijd graag getekend. Lijnen, kleuren en vormen voelde altijd natuurlijk aan. Ik ben dus een heel visueel persoon.
Dat heeft me misschien ook allemaal aangetrokken tot de meisjes-/vrouwenkleding. Daar wordt zoveel meer mee gedaan dan bij de mannen. Neem nu maar eens bv een feestje met een dresscode. Haal er een deel mannen uit en een deel vrouwen. De mannen zien er dan vrijwel allemaal hetzelfde uit. Bij de vrouwen heb je heel veel meer variatie en mag het gerust wat opvallender. Ook al proberen ze tegenwoordig wat meer bij de mannen. 't Blijft beperkt en het blijft saai!
En ja, ik hou wel van laarzen :), die vind je niet bij de mannen. Zou ook niet staan ook niet.

In het begin was het voor mij ook een creatieve uitdaging om als man een overtuigend beeld als vrouw neer te zetten. En als je weet hoeveel tijd en energie het kost voor een vrouw om er goed uit te zien, stel je dan maar eens voor hoeveel tijd energie het kost voor een man naar vrouw. Veel! Ik heb op dat gebied pech met mn haargroei. Dus ik moet heel regelmatig heel m'n lichaamshaar onderhouden. Kruipt dus veel tijd in [die ik liever eigenlijk ergens anders in steek, maar hetzij voorlopig zo].

Redenen :: tikkeltje rebellerend

Als ik er even goed bij stilsta, moet ik ook toegeven dat één van mijn redenen ook een tikkeltje rebellerend gedrag is. Ik heb namelijk een hekel aan maatschappelijke regels. Ik luister enkel naar de regels van de natuur. Kleding dient als bescherming. De rest heeft de maatschappij verzonnen. Zo heb ik eens een forumbericht gevonden dat het goed verwoordde. Ik hoop dat de persoon het niet erg vind dat ik zijn woorden gebruik.
Hier een stuk tekst daaruit:

"Vinden jullie allemaal zelf niet hoe naïef er hier soms gereageerd wordt.

Vergeet niet dat we kledij eigenlijk in de eerste plaats zijn beginnen dragen om ons te beschermen, ik heb het er heel moeilijk mee dat dit in onze door de gristenen opgelegde, gedwongen normen en waarden, maatschappij, meer en meer een soort van status symbool gaan worden is. (Wisten jullie bijvoorbeeld dat het voor de gristen assimilatie het niet zo ongewoon was dat vrouwen mee gingen op het slagveld?)

Als ik vandaag beslis dat ik me beter voel om in een gele wagen te rijden (hoewel daarom niks van de functionaliteit afgaat van de wagen), dan doe ik dat toch gewoon? Net hetzelfde met kledij, in de eerste plaats zorg je voor functionaliteit (warmte, comfort, bescherming) en als die voorwaarden voldaan zijn, kijk je verder hoe je jezelf in bepaalde kleding voelt. Als je dan kritiek hebt op hoe iemand zich gedraagt (vooral kritiek om te wijzen dat iemand zich niet zo zou gedragen ipv opbouwend te zijn), dan heb je iets tegen gelijkheid (ik geef toe dat ik in hetzelfde bedje ziek ben, ik heb iets tegen godsdiensten die niet de onze zijn, maar ons door geweld opgelegd zijn/worden)."

Duidelijker kan het niet omschreven worden denk ik. Rokken worden enkel als exclusief beschouwd door de maatschappij en godsdiensten. Naast de beschermende functie, moet kleding een expressie zijn van jezelf, maar in deze tijd is het een imago van statuut geworden.
Velen vergeten dat vele jaren terug de vrouw haar ook niet in een broek mocht vertonen. En dat nog zoveel jaren daarvoor, de broek nog niet eens bestond. De kilt bij de Schotten bestaat nog steeds omdat ze hun cultuur bewaard hebben. Daardoor is dit kledingstuk nog steeds aanvaard voor een man. Het beeld ervan is nooit verdwenen en is de aanvaarding ervoor ook gebleven. Naar mijn mening zal men T-girls dan ook niet aanvaarden zolang het niet in (een juiste) beeld komt.

En laten we ook niet vergeten. Veel elementen die nu "exclusief" vrouwelijk worden beschouwd, waren vroeger exclusief mannelijk. Vooral dan voor het adellijk volk. Zo bv. de hakken. Dit was in de geschiedenis een element voor rijke mannen. Make-up werd vroeger ook gebruikt door zowel mannen als vrouwen, ook weer bij het rijk volk. En zo zijn er wel verschillende zaken.
Tegenwoordig wordt elk element wel door de vrouw opgeslorpt en daarbij heeft een vrouw dus ook een immense vrijheid in kleding.

Redenen :: vrouwelijk kantje

Zelf geloof ik niet dat iemand 100% vrouwelijk of mannelijk is. Dat is weer iets voor het "hokjesdenken". Je bezit altijd wel iets van de andere kant. Een beetje het Yin/Yang principe, het één kan niet zonder de andere. Het ligt gewoon aan de verhoudingen en in de aspecten daarvan. De ene toont z'n vrouwelijke kant meer in zijn seksuele geaardheid, de andere in zijn sociale status [of andere zaken].

Hier is het ook weer het principe van "in de spiegel kijken". Wat je denkt dat je verhoudingen zijn, veranderd omdat je steeds anders tegen jezelf aankijkt en steeds meer van jezelf ontdekt. Waar ik vroeger zo zeker van was dat het niet zo was, verandert. En daarbij dus ook je verhoudingen. Heb ik daarmee vroeger mezelf steeds iets wijsgemaakt? Ik weet het niet... .
Er moet toch meer aan zijn, als ik op de vraag "Ben je homoseksueel?" [als man zijnde] een duidelijke "Nee" kan antwoorden, maar als er gevraagd word of ik een vrouw zijn, dat ik niet kan of wil antwoorden. Want uit wat moet je dat ook gaan afleiden. Seksuele voorkeur al niet, want dat staat er los van. Van je hobby's? Dat denk ik ook niet, want dat is ook meestal stereotyperen. Mijn hobby's zijn zowel "typisch mannelijk" van aard als "typisch vrouwelijk". Bij sporten hou ik bv. van kickboksing. Niet dat ik het plezierig vind om iemand anders te slaan, maar het is een leuke work-out en er komt techniek bij kijken. Waarom ik het momenteel niet meer doe, is omdat er op den duur teveel volk kwam [ik hou niet van mega-druktes] en omdat ik me op den duur niet meer leek te kunnen concentreren. En dan krijg je serieus wat kloppen.
Bij het ontwerpen hou ik liever van wat meer en heb ik soms meer een "vrouwelijker" stijl. Geen minimalistisch gedoe voor mij. Mag detail inzitten en sfeer weergeven. En in tegenstelling tot welk gedrag ik altijd vertoont heb, ben ik eigenlijk wel into fashion. Ik heb wel altijd eigenlijk kleding willen volgen, maar niet gedaan omwille van het stereotype. Maar zou wel handig geweest zijn, aangezien er altijd wel aanpassingen moeten gebeuren aan de kleding zodat het ons past. En sommige van m'n ideeën zijn ook nooit in een winkel te vinden. Misschien dat ik het toch ooit toch ga leren.

Wat als het niet gaat over man of vrouw zijn, maar over vrij voelen? Want buiten de pijn van tijd tot tijd, wat voel ik werkelijk. Voel ik nog wel iets? Ik heb me nooit in mijn eigen lichaam gevoeld.
Maar wat als het gaat over kunnen loslaten?! Wat als ik op die manier de remmen los kan zetten? Wanneer ik "vrouw" ben, heb ik het gevoel los te laten. Dat die remmen niet zo hard meer aangeduwd worden. Misschien gaat het daarover? Want ik voel geen verschil tussen man en vrouw. Wat ik dan voel is... mezelf... wanneer ik aanwezig ben.

Toekomst :: 24/7 [full-time]

Dit was vroeger niet zozeer nodig. Klonk wel spannend, maar niet zo nodig. Zeker niet als je een partner had. Ze moest je tenslotte nog als man kunnen voorstellen en kennen. Dus ergens heb ik het altijd voor mezelf gehouden hoeveel ik er van wilde. Waarschijnlijk uit schrik dat 't het einde zou betekenen van de relatie.

Uiteindelijk lijkt die vraag zich toch zelf te gaan beantwoorden. Voor mij werkt het niet meer om mijn mannelijk en vrouwelijk leven te onderhouden. En zeker tegenwoordig, wat betekent het om een man te zijn? Wat betekent het om een vrouw te zijn? Wat hoort een man te voelen? Wat hoort een vrouw te voelen? In een tijd waar vrouwen werk willen die wordt gestereotypeerd voor de man. Waar mannen taken doen die gestereotypeerd worden voor de vrouw. Weet iemand eigenlijk wel hoe een man of een vrouw zich hoort te voelen? Gaat het gewoon niet om je jezelf te voelen? Dus na een tijd, gaat het gewoonweg niet om wie je terug wilt zien in de spiegel?
En misschien heb ik het mezelf nooit durven toegeven, vooral omwille van m'n relaties. Maar over de jaren heen ben ik de vrouw die ik in de spiegel zie liever gaan hebben. En geraak ik geïrriteerd door de zaken die "nep" zijn.

In het transitietraject wordt op een bepaald moment ook verwacht dat je 24/7 gaat. Daarom dat ik ook alles in het open ben gaan gooien. Want roddels gaan er toch komen, maar ik wil het ergste stuk ervan al achter de rug hebben, dat ik me daarna op belangrijkere zaken concentreren, het zal wel al zwaar genoeg worden.
Wat zal het op gebied van solliciteren gaan geven? Ik weet het niet, ik hoor niet veel goeds. Maar dan, verandert er op dat gebied veel voor mij? Ik word nu ook met de flauwste excuses afgescheept voor een job. Dus zou ik het daar dan voor laten?

Ik wil deze stappen ondernemen, hoe zwaar ze ook mogen zijn. En toch lukt het me niet om dat uit te roepen. Het voelt zo surrealistisch aan. Soms voelt het als fictie. Kunnen mensen werkelijk van lichaam veranderen?
Wanneer ik bij de psychiater op gesprek was en hij me vroeg of ik een vrouw wilde worden, had ik moeilijkheden om daar op te antwoorden. Niet omdat het antwoord "Nee" kon zijn, maar omdat ik inwendig "Ja!!" zat te schreeuwen. Maar ik was het zo gewoon om mijn gevoel aan de kant te schuiven. En weet je waarom nog? Omdat ik uitgeput ben. Ik ben uitgeput om tegen mensen te "vechten", ik ben uitgeput van tegen mezelf te vechten... ik wil gewoon mezelf zijn.

Heb ik schrik? Zijt daar maar zeker van! Maar ik ben ook blij. Blij dat ik eindelijk de zaken in eigen handen neem. Zal het me lukken? Ik heb geen flauw idee. Wil ik het in mijn eentje aangaan? Nee, dat wil ik niet, want ik heb er schrik van.

design by www.eyeEmotion.be