Een levensweg

Ik heb mezelf zien "groeien" in de spiegel. Van twijfel tot afkeer tot verdringing tot acceptatie. Voor mij is de klap niet zo hard, omdat het geleidelijk aan gebeurde en ik de weg zelf doorlopen heb. Maar de reis was er daarom niet simpeler op.
Vaak komt begrip pas wanneer men weet wat je hebt meegemaakt en hoe je je er bij voelde. Ergens moet je je verhaal kunnen vertellen. En welke dingen vertel je dan wel en welke niet? Je zal dus niet het hele verhaal horen en toch zullen er delen tussenzitten die niets te maken hebben met het onderwerp. Maar die zaken hebben wel invloed gehad op mijn leven op de een of andere manier.

Waar begint het?

Weet je dat ik dat zelf niet echt kan plaatsen? Ik was ook veel te jong om sommige zaken me nu nog te herinneren. En de zaken die ik me herinner, bekijk ik nu vanuit een heel ander standpunt dan vroeger. Je was een klein gastje die de wereld niet zo goed kende. Maar wel bewust genoeg om te weten dat je het niet zomaar kon vertellen. Je zag het wel eens op tv, maar dan was het ook het stereotype.
Dus ik had vrijwel niks om op af te gaan. Je wist alleen, jongens sus, meisjes zo. En waar zat ik? Buiten mezelf? Waar in mijn lichaam zat ik? Of heeft iedereen dat gevoel zijn/haar leven buiten zijn/haar lichaam te beleven. In het kleuterklas of het lager leerjaar, ik kan er mijn vinger niet precies op plaatsen. In mijn dromen werd ik er ook mee geconfronteerd. En ik ben altijd iemand geweest die vaak lucide dromen heeft. Dus dat soort controle over je dromen hebben, maakte het nog echter. Welke was de droom en welke was de werkelijkheid. Of beter, welk wilde ik dat de droom was en welke de realiteit was?

Secties die aangepast of nieuw zijn, hebben de tags van [update] of [nieuw] gekregen

Klik op de onderwerpen hieronder om de inhoud te openen/sluiten.


Lager onderwijs

Het vroegste moment dat ik me met 100% zekerheid kan herinneren, was ergens rond het 4de leerjaar. "Verliefd" op het mooiste meisje van de klas. Kalverliefde of zoiets noemen ze dat op die leeftijd denk ik. We woonden niet ver van elkaar en waren al eeuwen klasgenootjes. We gingen ook bijna wekelijks samen zwemmen. Ze lag me dus ook nauw aan het hart. Ik wilde niet alleen bij haar zijn, ergens wilde ik ook zoals haar zijn. En dat begreep ik niet. Ik had gevoelens voor haar op meer dan 1 manier. Zij was een meisje [maar goed :)] en ik was een jongen [:/]. Zij was voor haar leeftijd altijd wel tof gekleed, ik droeg altijd trainingspakken :/.
Ik heb ook wel een sterk "jaloers" moment gekend. Alhoewel iedereen dacht dat ik kwaad was dat we niet meer samen waren en elkaar zelfs een beetje vermeden, was dat niet hetgene dat door m'n hoofd ging. Ok, prettig was wat anders, maar om kalverliefde kan je toch niet kwaad/jaloers worden. 't Was eerder "jaloers" zijn op haar en wie ze kon zijn en wat ze kon dragen. En ik kon dat niet. En het hielp niet echt dat ze nog mooier werd.

Het hielp ook niet dat de meesten van mijn wijkvrienden me toch ergens een "rare" vonden. Was het omdat ik niet zo fel gepassioneerd was door voetbal als hun? Of was ik toch zoveel anders. Ik voetbalde wel, omdat ik graag actief bezig was en graag bij vrienden was. Alhoewel de vriendschap bij die groep op later tijdstip heel destructief bleek te zijn. Mijn beste kameraad is uiteindelijk mijn grootste vijand geworden. Hij liet zich altijd ompraten om ruzie met mij te hebben, waarom weet ik niet. Vonden mensen echt dat ik zo raar was.
Op den duur was ik het beu met dat soort vriendschap (vrienden, geen vrienden, vrienden, geen vrienden, ... ). De laatste keer had ik me dus voorgenomen geen vriendschap meer te sluiten. Het was me te erg geworden. De persoon die ik vroeger m'n beste kameraad moest noemen, maakte mij overal zwart en zorgde ervoor dat zowat heel de wijk niet van mij moest hebben. Gelukkig kreeg hij tenminste 1 kameraad niet omgepraat en tot op vandaag apprecieer ik het nog steeds van die gast. Maar buitenkomen ging niet meer. Zelfs op school had ik geen rust er van. Want alhoewel die kameraad niet meer bij me op school zat, zorgde zijn broer samen met zijn vrienden er voor om mijn leven zuur te maken. Enkel in het 6de leerjaar tijdens de schooluren had ik rust en zat ik bij echte vriendschappen. Eens thuis wisten ze me nog altijd het leven zuur te maken. Zelfs in de tuin had ik geen rust. Ik zocht afleiding in computergames. Op die manier kon ik mijn omgeving uitschakelen. En de grootste troost in mijn leven was mijn hond. Hij was er altijd. En je wist dat hij wist wanneer je je slecht voelde. Dat is ook het mooie aan een hond. De energie die je in hem steekt, krijg je ook tienvoudig terug.
Gelukkig stopten die pesterijen een tijdje na het 1ste middelbaar.

Middelbaar onderwijs

Toen kwam de middelbare school. Een goed klasje verliezen als dat van het 6de leerjaar was niet fijn. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe vrienden. De school had echter een slechte reputatie door het hoge aantal buitenlanders [zo'n 92% gok ik]. Zelfs mijn turkse kameraden die ik buiten mijn school leerde kennen [dus van de omgeving], vonden dat daar teveel turken naar school gingen. Als belg was je daar al praktisch een buitenstaander en kon je al ruzie krijgen zonder reden. Vooral in het 2de middelbaar moest je best je mannetje kunnen staan of ze liepen over je heen. Dat was dus ook een zware periode. De jaren daarna toch allemaal goeie klasgenoten geworden. Occasioneel kwam er wel een "vriend" uit het verleden in mijn klas terecht. Dus het was dan telkens gedeeltelijk de gevolgen herleven van mijn ergste vijand. Het zat me daar precies echt niet mee. Eén van hun bracht het zelfs zo ver dat we uiteindelijk tot een fysiek gevecht kwamen. Maar hij leerde op de harde manier dat je niemand moet onderschatten. Laten we zeggen dat hij daarna wel heel stil was voor de rest van het schooljaar en daarna ook weg was.
En je komt dan ook aan een leeftijd waarin mensen aan liefjes beginnen. En alhoewel ik niet de enige was zonder lief, was er toch altijd om een of andere reden de suggestie dat ik homo zou zijn. Zowel op school (alhoewel dat meer plagen was waarschijnlijk) als in de omgeving. In de omgeving wist ik wie die roddel verspreidde.

Bij meisjes was ik het verlegen type ja. Maar om me daarom als homo te bestempelen?! En het is niet alsof er op school zoveel denderends rondliep van meisjes. Op stap gaan deed ik ook niet echt. Met het klein beetje zondagsgeld dat ik kreeg, spaarde ik liever voor een game dan op stap te gaan. Gevolg is dat ik ook niemand tegen kwam, niet dat het veel zou uitmaken aangezien ik zo verlegen was.

Was het niet de regel op school dat je geen trainingen aan mocht, droeg ik ze nog altijd. Ook eens geprobeerd samen met een klasgenoot/kameraad samen te gaan shoppen [met ouders er bij natuurlijk], maar dat lukte voor mij nog niet. Kleding voor mannen kon me dus niet boeien. Altijd in de uiterste kijkhoeken de kleding voor vrouwen in het oog. Wel een goede oefening :). Probeer maar eens iets voorbij mij te krijgen, zal niet werken, ik heb meestal alles gezien.
Soms was het wel echt moeilijk om het voor mezelf te houden. Zeker als er dingen waren die me bevielen. Ergens, een tijdje nadat het lagere onderwijs voorbij was, flapte ik het er bijna uit. En dan later nog een paar keer. Het was ook moeilijk omdat het stijlen waren die ik zelfs als jongen niet zou dragen (niet moeilijk aangezien het voor mij alleen trainingen waren).

Ondertussen hield ik ook foto's bij van kledingstukken die me bevielen uit postorder catalogi en dergelijke. Misschien konden ze later dienen als inspiratie [en kon ik ze zelf maken].
Middelbaar is ook de periode geweest dat ik thuis alleszins de dingen meer in praktijk bracht. Mijn jongste zus volgde kleding en er lagen dus altijd kleding in het vizier. 't Bleef eerst altijd met erover te piekeren en hoe het zou zijn. Na een tijd toch gedurfd te passen [en maar hopen dat m'n zus het me niet kwalijk nam/neemt]. En toch vermelden, ik heb nooit ondergoed en zo geprobeerd. Ik vond het altijd [en nu nog] smerig om iemand anders ondergoed te dragen [en dan terugleggen zonder het te wassen]. En voor mij ging het ook om de buitenste kledij.
Maar de eerste keer was ook meteen de eerste keer dat ik bijna betrapt zou worden. Je hart gaat dan toch wel even tekeer en dan werkt die kleding niet meteen mee. Maar ik was erdoor. Het was wel niet genoeg om mij tegen te houden om het nog te doen. Na een aantal keren het kledingstuk gedragen te hebben, begon ik nieuwsgierig te worden naar hoe het zou zijn met een volledige outfit. In de spiegel kijken heeft vaak momenten gegeven van "waar ben je toch mee bezig?!". Maar toch voelde het goed aan. Buiten de kans dan om betrapt te worden. Alhoewel ik ook momenten had dat ik betrapt wilde worden, dan hoefde ik het niet meer te verbergen.

Hogeschool

Na het middelbaar ging ik meteen werken. Maar het was meestal bandwerk, wat niks voor mij was. Ik wist dat ik meer kon. Dus besliste ik terug naar school te gaan wanneer een jaar voorbij was. Om me terug klaar te maken, volgde ik terwijl avondschool. En als ik een vriendin wilde, moest ik van die gevoelens af. Ik concentreerde mij hevig op het fitnessen en gooide al m'n bewaarde foto's en catalogi weg. Ik wilde niet superbreed worden, dus ik hield het op lichtere gewichten en meer herhalingen. Toch bleef het steeds in m'n achterhoofd zitten. Het was ook de tijd waarin profielwebsites hun intrede deden, alsook mensen voor hun homoseksuele geaardheid begonnen uit te komen. Jammer kwamen de eerste berichten op m'n profiel meteen van gasten. Dat op zich was niet erg, maar wel dat een paar vrienden wel de opmerking maakten van: "Het is een optie voor je, toch?!". Ook al was dit lachensweg gezegd, toch hadden ze het precies liever dat ik die optie nam. Hier ben ik wel altijd lastig om geweest en was ook één van de redenen waarom ik niet het gevoel had dat sommige vrienden werkelijk vrienden waren. Bij vrouwelijke vrienden gaf dit eerder het gevoel dat ze liever hadden dat ik homoseksueel was, zodat ik dan niet op hun verliefd zou worden.

Hogeschool was ook heel anders dan het middelbaar voor mij. In het middelbaar viel ik meer in de categorie van "nerd", terwijl op hogeschool ik meer geklasseerd werd als "gek" of "rokkenjager" of "ruziemaker" of... wel, je snapt 't wel zo'n beetje. Ik was hogeschool begonnen met goede intenties, maar merkte al snel de vooroordelen en roddels op. Zelfs van leerkrachten. En dat was ik redelijk snel beu. Hogeschool had van mij een heel ander persoon gemaakt. Maar niet degene die ik wilde zijn. En gedeeltelijk veranderde ik in de persoon waar ze zo over roddelde. Ze wilde een ruziemaker, dan zou ik die ruziemaker zijn. Ze wilde een gek... wel ze kregen 'm.
Een voordeel haalde ik er wel uit. Mensen hadden schrik van mij. Niemand riskeerde ruzie met mij te zoeken. Althans niet wanneer ik dichtbij was. Wanneer ze 2 verdiepingen hoger zaten, groeide ze wat ballen en gooide ze met opmerkingen. Niet meer zo wanneer ik wat dichter stond. Zo had ik een moment, waarbij ik een groep van 7 à 12 gasten passeerde. Van zodra ik hun voorbij was, waren ze naar elkaar aan het fluisteren, mij wat belachelijk staan maken. Waar ze wel niet op rekenden was dat ik hun gehoord had. En met mijn reputatie daar, draaide ik me om, stapte ik op hun af en vroeg of ze dat nog eens een keertje wilde proberen, maar dan recht in mijn gezicht. Gingen die glimlachen snel van die gezichten af! Dit was zo anders dan in het middelbaar. Had ik zoiets gedaan in het middelbaar, zou ik degene geweest zijn die moest gaan lopen.
Maar ja, hogeschool ging dus niet zo goed op sociaal vlak. Zelfs groepswerken deed ik op den duur alleen. Dus ik had werk waar normaal gezien 3 à 4 mensen aan werkten. Maar dat weerhield me niet om in de top 3 te geraken. Sommige leerkrachten waren echt onder de indruk wat ik voor elkaar had gekregen.

Een jaartje later begon ik dan toch een relatie. Maar na iets meer dan een half jaartje in de relatie en na een zware klap in de relatie verwerkt te hebben, zouden we ons diepste geheim waar we ons het meest voor schaamde aan elkaar vertellen. Dit gebeurde allemaal via gsm. We hadden een relatie waarbij we elkaar moeilijk konden zien doordat haar ouders tegen relaties waren met bepaalde jongens [Ik was nu net geen belgische, super katholieke jongen]. Zij vertelde eerst het hare. Dit bleek eigenlijk niet zo schokkend te zijn, maar zij ervaarde het blijkbaar wel zo. Dus moest ik haar daarvan nog van overtuigen dat het niet door haar kwam.
Toen was het tijd dat ik het mijne vertelde. Maar hoe vertel je zoiets? En dan nog via de gsm! Het leek vooral rond de pot draaien, maar ze wist wel wat ik bedoelde. Maar ze wilde het in een duidelijk zin horen. Van zodra ik haar die zin gaf, legde ze ook meteen haar gsm neer. Ik kan niet zeggen dat ik me hierbij goed voelde. Het had me ongeveer een half uur geduurd voordat ik haar weer de gsm kon doen opnemen. En dan nog als een koele kikker, net alsof het mijn vijand was geworden. De koele kikker was nog dagen aanwezig in haar. En ik moest haar overtuigen dat het verleden tijd was. Wat het op dat moment ook was. Maar langzaam aan begon die gesloten deur terug te openen en kwam de nieuwsgierigheid weer de kop opsteken. Het was duidelijk aan me te zien dat ik aan het piekeren was. Na enige tijd woonde ze ook samen bij mij. Uiteindelijk ging het piekeren zo ver bij mij en bij haar bleven de vragen ook door haar hoofd spoken, dat we het uitprobeerden. Geen mooi zicht alvast. Ik voelde me onwennig omdat ze het nu effectief meemaakte en omdat ik er verre van geweldig uit zag. En natuurlijk was het voor haar ook een beeld dat ze nooit had willen voorstellen. Pogingen tot stoppen lukte ook niet meer. Achter haar rug wilde ik het niet doen, maar ik kon ook niet doen alsof het er niet was.

Eerste relatie

Cross-dressing [of hoe ik het tegenwoordig ook moet noemen] was het zwaarst in mijn eerste relatie. Vooral ook omdat ik toen pas "echt" begon met het cross-dressing. Aanschaf van wat kledij via postorder. Het omkleden gebeurde echter niet zo vaak. We woonden ook nog samen met mijn ouders. Toen we echt op ons eigen gingen wonen, gebeurde het al wat vaker. Vooral in het begin. Je bent dan blij dat je je zo kan uiten zonder over je schouder te moeten kijken of er iemand binnenvalt. Veel later in de relatie gebeurde aanschaf van kleding ook gewoon via winkels. Maar wel op het oog kopen. We verschilde wel ook van smaak. En ik had ook wel last van wat elke T-girl in het begin moet meemaken. Verkeerde kledij uitkiezen. En meer naar het "over the top" geklede.

Na een tijdje was het toch weer moeilijk voor haar om het te aanvaarden. Dus bespraken we het weer eens. We kwamen tenslotte tot het akkoord dat zij wat meer rokken, kleedjes en wat meer volwassen vrouwelijk zou proberen te kleden. En ik zou dan proberen te stoppen met cross-dressing. Aangezien ze ook graag fotomodel zou willen worden, leek het ook een goede oplossing. Als model moet je namelijk ook kledij dragen die je niet altijd aanstaan. Jammer genoeg kwamen als snel de excuses van "Ik draag dat niet graag!","Dat ben ik niet gewoon!",... . Ik begon het dan ook niet meer nodig te vinden om het cross-dressing te gaan verdringen.
Toen we in ons tweede woning woonden, leek alles veel beter te gaan. Ze leek het meer te aanvaarden, maar zat nog wel steeds met vragen in haar hoofd. Maar ik maakte er geen probleem van om er op te antwoorden. Maar na een tijd bleven dezelfde vragen terugkomen. Dit gaf me het gevoel dat ze me niet geloofde. Ook maakte het mezelf onzeker over wat ik wilde. De vraag of ik vrouw wilde zijn werd zo vaak door haar gesteld, dat ik op den duur zelf begon te twijfelen. Toen kwamen de piekermomenten over mijn seksualiteit en eventuele geslachtsverandering.
Voor de rest bleef het zijn gangetje gaan. We hadden ook eens een dag genomen waarbij ik mocht uitkiezen wat zij zou dragen om naar school te gaan. Wat ik uitkoos zag ze blijkbaar niet zitten, maar had ze toch gedaan. Toen ze terug van school kwam, leek er een dubbelgevoel bij haar te zijn. Ze was heel blij, want ze had veel complimentjes over haar outfit gekregen van haar klasgenoten. Maar ze leek het niet leuk te vinden dat het door de outfit kwam die ik voor haar had uitgekozen. En toen de volgende dag 2 meisjes bij haar in de klas haar "kopiëerde", leek dat dubbelgevoel bij haar versterkt te zijn. Ook rond de kerstperiode, waarbij we gingen kijken voor wat feestelijke spullen voor haar, mocht ik mee beslissen in haar outfits. Ik had haar weer een outfit voorgesteld wat ze niet zag zitten. Toch met de kledij de pashokjes in. Wanneer ze uit het pashokje kwam, trok ze een scheef gezicht en zei dat ze het niet zo geweldig vond. Tot het moment dat een vriendin van haar ook in de winkel bleek te zijn en toevallig de pashokjes passeerde. Ze gaf haar complimenten op het outfit dat ze droeg en dat het haar echt mooi stond. Toen ineens vond ze de outfit wel goed en waren we snel aan de kassa.

Bij de laatste Valentijn van onze relatie, kwam ze ineens verrassend over de boeg. Als Valentijn cadeau was ze mij een lingerie-set gaan kopen [alhoewel het me niet te doen was voor de ondergoed]. Ik had hier totaal niet naar gevraagd of hinten gegeven. Ik vroeg haar dan ook of dit haar manier was om te vertellen dat ze het cross-dressing aanvaardde. Waarop ze ja antwoordde. Maar een periode hierna begon ze dan weer agressief uit de hoek te komen. Als ik haar een kledingtip wou geven, kwam ze met een grof antwoord af met nog een beledigingwoord achteraf. Enkele maanden later kwam ik te weten wat er aan de hand was.
's Morgens vertrok ik naar werk. Een collega kwam mij oppikken dus had ik m'n eigen sleutels niet nodig en ze zou ook thuis zijn. Maar toch drong ze aan dat ik de sleutels meenam. Ik vond dit maar best raar en samen met mijn collega waren we er ook grapjes over aan het maken, dat ze precies klaar stond om te vertrekken. Eenmaal terug van werk, waren die grappen ineens harde realiteit geworden. Ik kwam het huis binnen, het was verdacht stil en ineens zie ik een witte enveloppe. Opendoen moest niet, ik wist al wat er aan de hand was. In de brief stond wel dat ze het cross-dressen probeerde te aanvaarden maar dat het niet lukte en dat ze daarom niet bij me kon blijven. Ook omdat we het met minder luxe moesten doen dan dat ze gewoon was. Toen moest ik even nog eens de harde realiteit gaan bekijken. Dus ging ik naar de kamers om te zien of haar spullen effectief weg waren. Opvallend was de kleding die weg was en die achterbleef. Alle kledij die ze zelf graag had, had ze meegenomen. Raar genoeg waren een deel van de kledingstukken die ze meehad, kledingstukken waarvan ze zei dat ze die niet graag droeg. Ook vrouwelijke kledingstukken die van mijzelf waren waar ze in paste. Van sommige kledingstukken hadden we ook 2 à 4 stuks van, maar dan in verschillende kleuren. I.p.v. eerlijk te verdelen had ze het allemaal meegenomen. Haar "afdankertjes" waren achtergebleven, samen met mijn spullen die niet haar smaak waren.
Raar genoeg probeerde ik haar te overtuigen om terug bij mij te komen. Maar ze dreigde al snel mijn "geheimpje" bekend te maken aan anderen als ik niet zou oppassen. Omdat ik ook niet geloofde dat de cross-dressing de enige reden was dat ze het uitgemaakt had [vooral omdat ze nog zo een streken had uitgehaald bij een vorige relatie], had ik een nep-profiel opgemaakt en haar via msn gecontacteerd. Op deze manier was ik meer te weten gekomen dan me lief was. Ineens werden 3,5 jaar van de 4 jaar durende relatie weggeveegd. Heel de relatie leek een toneel voor haar geweest te zijn.

Er waren nog andere redenen, maar ik heb echt geen zin om ze te herbeleven. Het komt er op neer dat ze me ook om redenen had verlaten waar ze mij altijd tijdens de relatie van beschuldigde dat ik haar op die manier zou verlaten. Veel zelfprojectie?!
Deze relatie, samen met het gezever op de hogeschool had zowat al het goede in mij kapotgemaakt.

Terug thuis [bij de ouders]

Wanneer m'n vriendin dus vertrokken was, zagen mijn ouders de kans om terug contact te nemen. We hadden elkaar al ongeveer een jaar niet gesproken. Wel, je zou hetzelfde doen als ze je op straat zetten. En m'n ex en ik hadden het moeilijk om een woonst te vinden. Zij studeerde nog, ik had geen vast werk en ik had 2 honden die ik voor geen goud van de wereld ging opgeven.
Maar toch, wanneer ze het nieuws hoorden, wilden ze dat ik terug thuis kwam wonen. En het huis waar ik in zat was toch veel te groot voor mij ['t was ook niet bepaald een parel om in te wonen] en op die manier kon ik nog wat sparen om ooit iets van mezelf aan te schaffen, dus waarom niet. En het gaf me de mogelijkheid om me toch iets te permitteren.

Terug thuis wonen was niet gemakkelijk. Je wordt zowat terug behandeld als een kind, terwijl je ouders eigenlijk zelf al terug aan het kindsen zijn. Dus zij die denken "Oh, hotel mama", denk maar eens 2x na. Of zullen we ruilen?!
Maar ik had dus nog al die kledij. En doordat mijn moeder al de was doet, zou ze toch op een keer in mijn kleerkast terechtkomen. Maar hoe het haar vertellen. Dus ik wist er niks beter op dan haar de brief van mijn ex te laten lezen. De eerste momenten viel het niet in goede aarde. Ik was al direkt rijp voor de psychiatrische instelling en al dat gezever. Maar ik legde het haar uit als een soort van kledingstijl. Dat voor mij die bordjes in de winkel met "Vrouwen Afdeling" en "Mannen-afdeling" niets uitmaakte. Dat ik de maatschappij mij niet ging laten dicteren wat ik wel of niet zou mogen dragen. Dat deed het blijkbaar.
Ze heeft me een paar keer gezien in dat soort kledij, maar alleen wanneer ik niet volledig de moeite deed. Dus ze heeft geen flauw idee of ik er goed of slecht uitzie als vrouw.
Ik weet het niet, maar het voelde gewoon raar aan. Misschien omdat ik op dat moment nooit volledig was. We probeerden ook eens naar de winkel te gaan. Maar bij de kledingshokjes was er een winkelbediende zo grof geweest om het gordijn te openen terwijl ik aan het passen was. Ze had waarschijnlijk de shock van haar leven, maar niet zo erg als ik het had. Wie trekt er nu ook de gordijn open! Gevolg was dus dat ik een tijd me niet meer omkleedde.

Onlangs was ik nog aan het twijfelen of m'n moeder nog wel wist dat ik me zo kleed. Omdat ze ook nog steeds met die slechte grappen komt over mijn borsten en dat ik een bh zou moeten dragen. Ik heb dus niet bepaald een platte borst, ik kan een A-cup vullen, ik weet het. Maar geloof het of niet, de meerderheid ervan zijn gewoon spieren, niet om dat ik een dikzak of zo ben. En toch, waarom daarover grappen maken. Ze kwetsen echt wel en irriteren me ook.
Ik denk wel dat ze het nog weet, aangezien ik de laatste tijd heel slordig ben, omdat ik het beu ben het te verbergen. Dus wanneer ze op een keer de vloer in mijn kamer gepoetst had, merkte ik dat de vrouwelijke kledij die in mijn kamer lag, netjes opgevouwen en opgestapeld waren. Dus ze zou het toch nog weten, juist?
Maar wat zal ze denken als ze tot het besef komt dat het voor mij meer is geworden dan alleen maar zo te kleden. Dat het voorbij dat gaat.

Tweede relatie

Dus na het gedoe in de winkel, was ik weer gestopt met het kleden als een vrouw. Ik was weer alle pogingen aan het ondernemen om het te verdringen. Bij mijn tweede relatie is er op gebied van cross-dressing niet echt iets gebeurd. Door hoe de vorige relatie afgelopen was, zat ik ook met de schrik om haar te verliezen. We hadden een relatie dat op eerlijkheid was gebaseerd en we hadden dus ook geen schrik onze mening uit te spuwen. Het schuldgevoel dat ik haar dat niet vertelde, knaagde dan ook aan mij. En ze was ook zo een "harde tante". Ik vroeg me dus af hoe zij het zou opnemen. Want zijzelf verdrong haar vrouwelijkheid. Een rok of dergelijke deed ze nooit aan. Echt vrouwelijk kon je haar niet noemen. Maar het was echt een meisje om van te houden.

Na 3 maanden in onze relatie, begon ze op te merken dat ik wel veel zat te piekeren. Aangezien ze ook nog eens psychologie/psychiatrie volgde, kon je bij haar echt niets verbergen. Ik vertelde haar ook dat ik het niet durfde te vertellen, uit schrik dat ze zou vertrekken. Ze hield er een woordspelletje op na en begon zaken op te noemen wat het kon zijn. Toen ze het woord "travestie" opnoemde [alhoewel ik dat woord haat], verraadde m'n ogen me toch. 't Was haar duidelijk dat het dat was. Ze liet er dan ook geen gras over groeien en begon meteen een conversatie en stelde vragen. Ze vertelde zelf dat ze niet wist wat ze erbij moest denken. Ze hadden het onderwerp travestie al behandeld op school, maar dan als een fetisj of psychiatrische aandoening. Dus ze stelde me al gerust dat ze er van overtuigd was dat dit niet zo bij mij was en dat ze meer wou weten wat mijn redenen dan wel waren.
De conversatie ging heel vlot en ik was blij om haar reactie. Wat we ermee gingen doen, besproken we ook. We gingen akkoord dat ze me de eerste tijd nog niet zo zou zien. We wisten allebei dat ze in de lach zou schieten [het was een goedlachse meisje :), wat haar wel een gemis voor me maakt], wat op dat moment niet gepast zou zijn. Maar toch wou ze zien wat ik allemaal in de kast had liggen. Ze leende zelfs iets, maar bracht het gewassen en gestreken terug.

Ik wist nog altijd niet of ik de kledij zelf graag droeg, of omdat ik gewoon mooi vond staan bij vrouwen. Zijzelf droeg dus ook niet graag rokken en dergelijke omwille van slechte ervaringen. Maar toch waren we overeengekomen het te proberen. Dus waren we gaan shoppen voor haar en er kwamen zeker rokken aan te pas. Ik was ook zeer trots op haar dat ze die poging ondernam, omdat er bij haar een diepere reden was waarom dat ze niet graag rokken en dergelijke droeg. Tot verrassing van haarzelf, begon ze er wel in open te bloeien. De "harde tante" verdween meer en haar zachte kant kwam meer naar buiten. Thuis deed ik ook niet meer aan cross-dressing, ook al was ze er niet bij. Dat was onze afspraak ook. Anders moest ik het haar vertellen.
Tijdens een huwelijksfeest was ze zelf verkocht aan een kleed dat iemand droeg. Ik zei dat ik haar dat met plezier zou kopen en dan konden we er een fotoshoot van maken, aangezien ik toch met fotografie bezig was.

Goodbye Benji

Dit was ook de periode dat één van mijn honden stierf. Degene die al praktisch heel m'n leven bij me was. Het ergste was dat ik de beslissing moest maken om 'm los te laten. Hij was de 15 jaar gepasseerd. Maar dat zag je niet aan hem [of ik zag het niet]. Hij was nog steeds die energieke "puppy" die hij altijd was. Tegen het einde aan verstopte hij zich wel op de raarste plaatsen en had hij het moeilijk met de hitte. Tot op een dag dat ik 'm wakker maakte voordat ik naar het werk ging. Hij had moeilijkheden om wakker te worden en z'n hoofdje omhoog te krijgen. Van zodra hij door had dat ik het was, deed hij alsof er niets aan de hand was. En dat moment sloeg het bij mij erin. Hij was echt moe. Hij had "rust" nodig. Hij deed voor mij alsof er niets aan de hand was. Daarom zat hij zich telkens overal te verstoppen. Ik had al vaker gehoord dat honden hun trachten te verbergen voor hun "baasje" als ze het einde voelen naderen. Dus ik moest een beslissing maken. Hem in leven houden zodat hij nog in mijn leven zou zijn of hem de rust geven die hij verdiende. Het was de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten maken.

Maar zoals ik dit verhaal plots zal beëindigen, zo is ook de relatie met mijn vriendin beëindigd. Om een heel domme en achterlijke reden, al zeg ik het zelf. Maar het had niets met het onderwerp van hier te maken. Ik denk eerder dat je je ziek lacht als je de reden hoort. Ik moet er tegenwoordig zelf bij lachen, eerlijk gezegd.

Nieuwjaarsfuif

Na de breuk van m'n tweede relatie wat was bezonken, begon ik terug met het cross-dressing. Ik moest toch met niemand rekening houden op dat moment. Na een tijd presenteerde zich een gelegendheid om zo buiten te komen. M'n vrienden zouden naar een nieuwjaarsfeestje gaan waarbij je verkleed moest gaan in disco-stijl. Niet meteen dat je verkleden als vrouw daar bij behoorde, maar het was een gelegenheid om ervan te profiteren. Ik had toch een paar vrouwelijke kledingstukken liggen die wat flashy kleuren hadden.
Ik had gezorgd dat m'n ouders die avond zouden weg zijn, zodat ik me op mijn gemak kon klaarmaken. Stel je maar voor hoe lang het kost voor een vrouw. Voor een man tot vrouw duurt het nog eens extra lang ;). Een vriendin was al op de hoogte wat ik ging doen. Ze was al jarenlang op de hoogte dat ik een T-girl was, maar had het zelf nog niet gezien bij mij. De rest van de vriendenkring wist dat ik iets "fels" ging doen. We hadden afgesproken op een bepaald punt. En daar stond ik dan. Ik denk dat het zelfs voor die vriendin even een shock was. Maar het werd allemaal zeer goed opgenomen. Zelfs toen we reden naar de locatie waar we nieuwjaar zouden vieren en ons bij de rest van de groep vervoegde, kreeg ik nog complimenten. Er waren duidelijk 2 die er hun onwennig bij voelde. De meerderheid geloofde ook niet dat dit mijn eerste keer was. 't Zag er voor hun te overtuigend uit voor een eerste keer. Eén iemand liet wel weten dat hij ook al zoiets had gedaan en vroeg me ook hoe ik het had aangepakt.

Toen we naar binnen gingen bij het feestje, riep iemand wel "breezersletje", maar ik denk dat het eerder als grappig bedoeld was. Tijdens het feestje waren er een paar pogingen ondernomen door een stel gasten, om mijn rok omhoog te krijgen. Ze hadden blijkbaar toch zekerheid nodig dat ik een man was. Sommigen kwamen zelfs af om mee op de foto te staan. Dus het was zeker wel een geslaagde avond.

Achteraf brachten ze me naar huis, maar eerst een tussenstop om mij om te kleden. Enkel had ik niets om m'n make-up eraf te krijgen. Dus thuis aangekomen moest ik snel naar de badkamer om alles af te vegen. Maar het bleek dat mijn ouders nog wakker waren of pas wakker waren. M'n vader kwam in de badkamer en net wanneer ik m'n gezicht aan het afspoelen was, vroeg die wat ik op m'n gezicht had. Gelukkig heb ik dat kunnen wegpraten.

Derde relatie

Nog voor het feestje met nieuwjaar had ik al even contact met een vrouw en een paar keer kunnen afspreken. Ze vroeg me wat ik bij nieuwjaar ging doen. Dus vertelde ik het haar en ze vond m'n idee wel tof. Dus was ze achteraf ook nieuwsgierig naar foto's. Vlak na nieuwjaar begonnen we een relatie. Maar vanaf dag 1 zat ik al met de gewrongen gevoelens hoe ik haar kon vertellen dat nieuwjaar niet enkel voor de fun was, maar dat het ook iets was waar ik me effectief mee bezig hield. Dat er "iets" was kreeg ik makkelijk verteld. Maar de rest ging er wat moeilijker uit. Dat moest er weermaals uitgesleurd worden. M'n hart stond al klaar om in te pakken en te vertrekken. Dit zag ik echt niet goed komen. Eventjes sloot ik de ogen. Nadat ik ze terug open had, stond ik wel wat verbaasd. Ik zag een glimlachend gezicht voor me. En met een antwoord dat ze het helemaal niet erg vond, daar maak je elke T-girl wel heel blij mee. 't Kon zijn doordat ze veel vrienden had die homo/lesbisch waren, maar dat was toch niet de reden. Doordat een nauw verwante lid van haar familie hetzelfde deed als mij, had ze er in het verleden al veel informatie over opgezocht om het te begrijpen. Wat in mijn voordeel viel.
Niet dat ik meteen voor haar ging showen of zo. Eerst had ik haar wat foto's laten zien. Het waren testfoto's die ik met de webcam had gemaakt voor nieuwjaar. Ik had nog nooit make-up opgedaan, dus moest ik toch even controleren of ik het kon aanbrengen :). Ze vond het geslaagd. Zelf vond ik het minder goed gelukt. Ze zei dat ik de foto's dan maar eens op een profiel website moest zetten, dat mensen het echt niet door zouden hebben. Maar daarover later meer.

Kledingstukken die ik had, had ze wel al gezien. En ook al wat geleend. Ze begon na een tijd wel echt nieuwsgierig te worden naar hoe ik eruit zou zien. Misschien heb ik haar daar te lang mee laten wachten. Maar ik wilde haar een goede indruk bezorgen. Dus wilde ik geen half werk leveren. Het moest er goed uitzien, want dat beeld zou haar gevoel achteraf ook bepalen. Ze woonde alleen, dus ging het vrij makkelijk om op ons gemak tijd ervoor uit te rekken. Ik ben vooral met iets deftig begonnen. Tot mijn opluchting beviel het haar zeer goed en probeerde nog een paar combinaties. Veelal hadden we gelukkig ongeveer dezelfde smaak. 't Meeste beviel haar dus wel. Ook waren er een paar dat volgens haar wat "over the top" was. Ik kon haar daar geen ongelijk in geven. Maar dat hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn. Algemeen indruk was dus goed.

Omdat ik maar één pruik had, wilde ik toch nog andere modellen en kleuren. Ik haalde mijn pruiken in duitsland omdat ze goedkoper waren en van zeer goede kwaliteit. De man hadden we ook al laten weten dat we zouden afkomen en ik en femme zou zijn. Dat had hij zelf ook aangeraden om te doen, omdat je zo dan toch een beter beeld kreeg van de pruik en hoe het bij je zou passen. Dat was ons eerste uitje waarbij ik samen met haar als vrouw buiten kwam.

Sensation White

De volgende keer zou Sensation White in Antwerpen worden. Op 't laatste moment wilde ik toch afhaken. Maar ze overtuigde me er toch mee door te gaan. Ik ben ook blij dat we er mee door waren gegaan. Er waren maar enkele die het leken door te hebben dat ik een man was. Ze bleven er wel vriendelijk over. Langs de andere kant hadden we allebei een paar momenten waarbij we ons toch slecht moesten voelen. Waar ik bij stond, was een gast mijn partner dus aan het versieren. En ik kon dus niets of ik zou mezelf "verraden". Maar ze scheepte heb ook meteen af :). Sommigen dachten ook dat we lesbisch waren, waarbij sommigen ons toch wel wilden zien kussen.
Achteraf kwam haar vervelend moment. Opeens nam ze m'n hand en trok me weg naar een andere plaats. Ik wist niet wat er scheelde, maar blijkbaar zat er al de hele tijd achter mij een gast naar mijn kont te staren. Toen voelde ik me wel ongemakkelijk. M'n vriendin trouwens ook. 't Was dan ook nog eens een serieus grote brede kerel. Ik was redelijk gespierd, maar toch maar een kleintje in vergelijking met hem.
Op een bepaald moment kwam ik ook even alleen te staan. Ineens kwam een gast op me af en bood me iets te drinken aan. Dan was 't nog in 't frans ook. "Neen, dank je" en ik was weg. Ik was op veel dingen voorbereid, maar niet voor dat!
Het moment om naar de wc te gaan was ook even ongemakkelijk. Ik wist dus niet naar welke van de 2 ik moest gaan. M'n vriendin sleurde me gewoon mee op de vrouwen wc. En het was niet of er maar enkele meisjes waren. Er waren zeer veel vrouwen! Maar niemand leek precies door te hebben dat ik een man was.

Het einde

Een tijdje later is onze relatie ook niet meer doorgegaan, maar niet omwille van het cross-dressen. Toen heb ik in het zwartste gat ooit gezeten. Ik was iemand kwijt die dat kantje van mij er graag bij nam. Maar toen ze het als chantage-middel gebruikte, was het verdriet bij mij snel voorbij. Het getuigde van geen respect en dan kunnen bij mij mensen gewoon de boom in. Voor mij leven zo een mensen niet.
Achteraf was er nog een zogezegde vriend [weer eentje uit het "leuke" verleden], die achter mijn rug haar gecontacteerd had. En toen ik zijn zinnetje niet meer deed, begon die te laten weten dat m'n ex haar mond had voorbij gepraat aan hem. Van hem was het zeer subtiel chanteren. Maar zo een dingen werken bij mij niet. Dit had me eerder de stimulans gegeven om het niet meer te verbergen.

Dagje Antwerpen shoppen

Laat ik het over een leuke dag hebben. Op een bepaald moment had ik een vriendin gevraagd of ze niet eens met mij wou gaan shoppen wanneer ik en femme was. Dit was dezelfde vriendin als van bij het nieuwjaarsfeestje. Ik wilde ook niet meteen bekenden tegen het lijf lopen, dus gingen we naar Antwerpen. Ze woonde samen met haar partner, dus kon ik me bij haar thuis klaarmaken. Omdat ik zo naar buiten gaan niet frequent deed, bleven de zenuwen toch wel parten spelen. Maar ik was blij dat ze erbij was. Veel mensen staarden wel of lieten hun ogen het volgwerk doen. Hier en daar waren er wel mensen met spottende lachen en opmerkingen aan elkaar aan het fluisteren waarvan ze dachten dat ik het precies niet hoorde. Eigenlijk trokken ook heel wat winkelbedienden de raarste ogen.
In een bepaalde winkel bleef ook een gezin ons maar volgen, vooral het meisje ervan. Tot 7x waren we hun in de winkel tegengekomen. De eerste 4x had ze steeds een domme lach op haar gezicht. Daarna speelde ik eens haar spelletje. Het duurde niet lang of ze voelde haar zelf er niet meer goed bij.
Een tijdje erna kom ik een vrouw tegen die iets ouder dan mij was, samen met haar moeder denk ik. Eens ze me voorbij waren, zegt ze tegen haar moeder redelijk luid "Dat is een vent!" op een ietwat lachende toon. Ik weet niet wat er in mij omging, maar ik draaide me om en lachte eens naar haar. Haar lach was meteen weg en ze wist ineens ook niet meer wat doen. Uit paniek liep ze letterlijk weg. Net zoals in de tekenfilms :), met stofwolkje en al. Ik had de "schakel" gevonden en m'n vriendin en ik konden ons al snel amuseren met sommige mensen hun gedragingen.

Er waren ook mensen die hun normaal wisten te gedragen, ook al hadden ze door dat ik een man was. In een broodjesbar bestelde we een broodje [duh :p]. Aangezien ik de bestelling deed, moest ik mijn stem gebruiken wat je dan al 100% zekerheid gaf dat ik een man was. Er zat een oudere man achter de balie en ook 2 studentjes van rond de 16 jaar schat ik. Ze lachten wel, maar het kwam helemaal niet spottend over. Eerder "Hei, kijk eens aan! Leuk!".
Het begon al wat later te worden en de starende gezichten begonnen ook op mijn systeem te werken. Dus vertrokken we terug naar huis. Haar partner was ondertussen ook terug thuis. Ik dacht me onwennig te voelen, omdat die me enkel nog bij nieuwjaar zo gezien had. Maar hij deed gewoon normaal waarbij ik me ineens ook op m'n gemak voelde. Ik vond het echt wel fijn dat het leek beschouwd te worden als de normaalste zaak van de wereld.

Dit is eigenlijk een van de fijnste dagen als T-girl geweest. De dag waarbij iemand me liet voelen dat ze bij me waren om wie ik was en de mening van de rest van de wereld hun gestolen kon worden. De dag waar mijn mening van belang was en ik dat ook voelde. Waar er tijd voor mij werd genomen en ik dat werkelijk voelde. 't Is gewoon een dag geweest die ik echt niet zal vergeten. En ik zal zeker deze vriendin daarvoor altijd appreciëren.

Enkele jaren later heb ik zo'n dagje nog geprobeerd bij een andere vriendin. Ik weet niet wat ik toen had, maar naar een half uur wilde ik weer vertrekken. Spookte het in mijn hoofd of zo, maar ik had de indruk dat iedere persoon mij aan het aanstaren was en het lukte me op dat moment niet om te schakelen. Het was wel duidelijk dat omdat het de eerste keer goed ging, dat het daarom niet persé een tweede keer ook goed lukt.

Rondreis Australie

Na alles wat er gebeurd was en uit die "zwarte put" uit mijn eigen geraakt te zijn, had ik rust nodig. Ik moest mijzelf kunnen losmaken van alles wat ik kende. En welke betere manier dan alles achter te laten. En velen zullen het niet graag horen, maar ik ging er ook om egoïstisch te kunnen zijn. Deze keer moest ik er gewoon voor zorgen dat ik mezelf op de eerste plaats zette. En terug naar de basis gaan, genieten van de simpele dingen in het leven.
Ik zag het ook als een kans om mijn buikgevoel te volgen. Ik heb als klein kind al altijd het gevoel gehad dat surfen iets voor mij was. Ik hield van het water. En om ÉÉn of andere reden was ik ook altijd aangetrokken tot Australië.
En aangezien ik nog nooit gereisd had, dachten velen dat ik het niet lang zou volhouden. Ze gaven me maximum een anderhalve week. Uiteindelijk ben ik bijna 6 maanden gebleven.

Aankomen in Australië voelde niet raar aan voor mij. Eigenlijk, alhoewel ik er nog nooit was geweest, voelde het vrijwel meteen aan als thuiskomen. Een paar dagen later kocht ik een wagen om mee te reizen en in te leven. In het begin reisde er 2 mensen bij me mee. Maar ik merkte dat ik het niet gewoon was om continu mensen om me heen te hebben. Ik had tijd en ruimte voor mezelf nodig. Dus gingen we onze eigen wegen. We kwamen elkaar naderhand nog wel tegen.
Ik had wel redelijk wat rondgereisd, maar niet zoveel als ik had gedacht. Sommige plaatsen vond ik saai en bleef er dus ook niet lang. Andere plaatsen hield ik van en verbleef er dus ook een lange tijd. Sydney Stad/Bondi Beach en Byron Bay werden mijn "thuisbasissen". Ik kocht ook al zeer snel een surfboard. Ik kon totaal niet niet surfen, maar dat maakte me niets uit. Ik was daar om het te ontdekken. En hoewel ik toen geen denderende resultaten eruit kreeg, hield ik er toch van. Het water was echt wel mijn natuurlijke omgeving.
Ik heb ook geprobeerd te surfen in het donker [had ik gezien in de film Point Break ;)]. Niet dat het werd aangeraden aangezien haaien blijkbaar actiever zijn in de ochtend en de avond. Maar ik wilde weten of het was zoals ik het me altijd voorstelde. Want het was ook wel surfen op je buikgevoel. Je zag amper iets. Op het laatste moment kon je de golven zien afkomen. Voordeel was dat je heel de oceaan voor jezelf had. Dus je hoefde niet links of rechts te kijken of er iemand anders was. Je kon je gewoon concentreren op de golf. Dus het was ook de eerste keer dat ik werkelijk kon surfen. Je weet wel, rechtstaan op dat board en effectief op een golf "rijden" voor een tijdje. Damn, what a rush!

Buiten het feit dat er massa's te doen is in Australië zonder dat je daarvoor geld hoeft uit te geven, was Australië ook leuk omwille van de mensen. Niemand die me raar aankeek zoals ze hier doen. Hier bekijken veel mensen me veelal of ik hun elk moment ga beroven of zoiets. Niet zo in Aussie. Er kwamen mensen zelfs spontaan op me af voor mijn tattoo's en wilden weten wat ze betekenden. In dit landje hebben ze eerder schrik van mij omwille van mijn tattoo's.
Na m'n werk ging ik altijd naar Bondi Beach om mijn pizza, die ik van het werk kreeg, te eten onder de sterrenhemel. Op een van mijn laatste dagen in Aussie kwam er een man naast mij zitten en bood mij te drinken aan. We sloegen aan de praat en wanneer hij vernam dat het een van mijn laatste dagen was, wilde hij een BBQ voor me houden. Ik wist niet wat ik erover moest denken, ik was dat soort vriendelijkheid niet gewoon. Maar ik ging er op in. Tot op vandaag zijn we nog steeds goei vrienden.
Ik heb ook veel hulp gehad van een tante. Wel, ze was aangetrouwde familie, maar ze voelde meer familie aan dan de meesten van hier. Dus het was vrij naturel om haar tante te noemen [ook simpeler]. Uiteindelijk heb ik haar ook mijn wagen gegeven op het einde van mijn reis. Ik gaf liever de wagen weg aan iemand die me veel had uitgeholpen dan het te verkopen aan iemand onder de vraagprijs zodat 'm dikke winst kon maken.

T-girl kantje

Maar ik ben teveel bezig over Aussie zelf en daarover gaat dit hier niet :). Ik heb op gebied van het T-girl kantje niet veel gedaan. Ik had wel contact genomen met een groep, dezelfde zoals je die "clubs" hier hebt of in elk ander land. De man [of vrouw, hoe je het maar bekijkt] was zeer vriendelijk en nodigde me ook uit voor "Mardi Grass" en stelde me voor aan enkele van zijn/haar vrienden. Ik kwam ook enkele T-girls tegen die wel echt realistisch eruit zagen. Ik moest me zelf om de 5 seconden bewust maken dat het geen echte vrouwen waren. Ze waren ook heel vriendelijk

Ik deed daarachter vooral aan window-shopping. Maar op één van mijn laatste dagen stond ik er op wat spulletjes te kopen. De prijzen vielen goed mee voor een stad zoals Sydney [maakt je wel bewust hoe duur het hier wel niet is]. En er waren ook solden aan de gang. Dus ik had redelijk goede spullen voor een lage prijs.
In een bepaalde winkel was er zelfs een bediende die me wilde helpen met de maten. Zoals ik altijd doe/deed, shopte ik zogezegd voor mijn vriendin [die ik niet heb]. En wanneer bleek dat de maten hetzelfde waren als de mijne [niet moeilijk aangezien het ook voor mij bedoeld waren :)], zei de winkelbediende met een vriendelijke lach dat ik anders een kleedhokje moest nemen en het passen. Zelfs toen ik zei dat ik dat beter niet kon doen, zei ze dat ik het vrijblijvend mocht proberen. Echt wel spontaan hoe ze er mee omging. Maar Sydney is op die manier echt wel redelijk tolerant. Er is zelfs een hele straat waar transgenders en holebi's uitgaan. En het is geen straatje ergens achterin. Het is een van de hoofdstraten. Duurde wel even voordat ik doorhad waarom de gasten mij de hele tijd in het oog hadden telkens wanneer ik door die straat liep :).

Nabij dood

Wat niet iedereen weet [of zich realiseert] is dat het surfen mij bijna het leven heeft gekost. Het was een beetje mijn eigen schuld. Maar het toonde wel aan omdat het in je hoofd klopt en lijkt te werken, dat het daarom nog niet werkelijk zal werken.
Het was op Seals Rock. Er waren zo grote golven dat ik het eigenlijk nog niet eens had moeten proberen. Maar ik zag rotsen aan de zijkant en ook andere surfers die ze namen. Het was een goeie manier om achter de golven te geraken zonder te paddlen. Maar voor mij sprong een surfer van de rosten af juist wanneer er een golf kwam. Hij werd erdoor bijna tegen de rotsen gegooid. Dus dat ging ik niet doen! Ik zag een opening in de rotsen waar ik door kon wandelen en mezelf gewoon op het water kon leggen ipv erin te springen. Ik moest het gewoon goed timen met de golven.
Het werd al gauw theorie versus praktijk. Ik was niet snel genoeg en geraakte niet tot op het punt waar ik moest zijn voordat er een golf aankwam. Dus de golf raakte mij terwijl ik nog in die opening zat. En ik had mijn board met mij, parallel tov de golven. Het lukte mij om weer recht te staan, alleen maar om geraakt te worden door de volgende golf... en de volgende... en de volgende. Na een paar seconden wist ik al niet meer waar ik was en hoe ik daar geraakt was. De mensen waarmee ik op dat moment samen reisde hadden het gefilm, dus zo wist ik wat er eigenlijk gebeurd was.

Het was ook door naar de video te kijken dat ik besefte hoeveel geluk ik wel niet had. Ik ben wel redelijk wat over de rotsen gerold om te eindigen tussen de rotsen. Voor mij waren er vlijmscherpe rotsen. Achter mij bleven de golven op me inslaan, steeds weer duwde ze me naar beneden onder de rotsen. Dat creëerde ook een zuigkracht dat me ook onder de rots wilde krijgen. Terwijl sloeg natuurlijk ook mijn surfboad me tegen mijn hoofd, het had nergens anders om naartoe te gaan.
Al die tijd vroeg ik me af waarom iedereen daar maar bleef staan en niet kwam helpen! Maar toen realiseerde ik me dat niemand mij kon helpen. En hunzelf in gevaar brengen? Ik moest er alleen uit geraken of ik zou sterven, zo simpel was het! Dus ik concentreerde mij, ik concentreerde me heel hard. Ik trachtte de scherpe rotsen te vergeten, de golven die me continu duwde, de board die tegen mij aansloeg, naar onder getrokken worden, ... het enige waar ik me op concentreerde was het ademen wanneer ik de mogelijkheid had, onthouden wat de bovenkant was en welke kant ik op moest. Nadenkend over elke stap die ik maakte terwijl ik de rotsen vastnam om die te beklimmen.
En natuurlijk ben ik eruit geraakt. Raar genoeg had ik maar een paar kleine krasjes. Mijn zwemshort was gescheurd en mijn surfboard was stuk [die heb ik laten maken en hangt nu aan mijn muur]. Maar ik was in orde. Een beetje uitgeput en verbaasd, maar in orde :). En dat is een goeie manier om een sterke zelfszekerheids boost te krijgen. Niet dat het de eerste keer was dat ik de dood in de ogen gekeken heb.

Terug "thuis"

Weet je hoe ze zeggen dat als je rondreist, moet oppassen voor een cultuur-shock? Ik had dat niet wanneer ik in Australië was. Ik kreeg mijn cultuur-shock toen ik terug in België zat. Ik moeilijkheden met aanpassen. Australië had mijn ogen geopend op verschillende manieren. Het had me meer zelfvertrouwen gegeven and maakte me bewust dat ik niet altijd het zwart shaap moest zijn.
Zo'n gedragsverandering gaat ook niet aan je neus voorbij. Een goed deel mensen verdween dus uit m'n leven en deed me eigelijk ook niets. Als ze het niet konden hebben, was dat hun probleem en niet de mijne.

Eerste "coming out"

Geloof het of niet, maar dit is niet de eerste keer geweest dat ik mensen op de hoogte heb gebracht over hetgeen ik deed. Sommige zullen dat wel weten aangezien ze bij die groep behoren. Het kwam ook door wat impact Aussie op mij had. En het overlijden van een vriend maakte me bewust dat het leven voorbij kan zijn voordat je het weet, in een oogwenk.
En ik moest weten op wie ik kon rekenen en wie niet meer in beeld hoefde te zijn. Het was niet enkel om dit gedeelte van mij bekend te maken, maar ook om wat problemen te ventileren. Ik was het beu met een deel van eenrichtingsverkeer vriendschappen. Veel vriendschappen stierven uit en andere werden terug aangewakkerd en werden zelfs sterker. Sommige verraste zelfs mij. Een ook kwamen er nieuwe vriendschappen.
Sommige van die "vriendschappen" zijn lange tijd erna nog eens komen piepen. Maar ik merkte snel dat ze nog niks veranderd waren op dat gebied. Want dat was net het probleem. Ze lieten je in de steek wanneer je ze nodig had. En ze kwamen pas weer kijken als de "storm" voorbij was.

Ik deed eigenlijk hetzelfde als nu. Maakte een website en hoopte dat mensen het zouden lezen. Omdat ik niet wilde dat mensen er andere dingen over dachten dan dat het was. Er was bij sommige vrienden ook over gepraat. Niet zo veel, maar het werd tenminste niet genegeerd. En uit een van die gesprekken kwam iets ter sprake waar ik zelf nooit had bij stilgestaan. Geloof. Veel mensen hebben het en volgen het. Niet persé tot op de letter, maar toch het overgrote deel. En alhoewel ze er persoonlijk niks op tegen hadden met wat ik deed, zijn er wel in het geloof die er problemen mee hebben [je weet wel, die extremisten die je in elk geloof wel hebt :/]. En als het uiteindelijk een beslissing moet worden tussen Geloof en mij, wel... . Je kan niet verwachten dat iemand hun geloof gaat opgeven. Maar dat is ook ongeveer de enige reden waar ik begrip kan voor hebben. Ik vind het niet leuk, want 't heeft me al een tijdje uit elkaar zitten scheuren omdat het een goede vriendschap is die ik niet kwijt wil. Maar ik begrijp het wel.
De site was ook bedoel voor "normale" mensen, zodat ze tenminste een idee konden vormen van ons standpunt [of één ervan]. 't Werd voornamelijk bezocht door andere T-girls, wat niet slecht was, maar ook niet mijn bedoeling. Maar hei, als het iemand een hart onder de riem kon steken dat ze niet de enige waren, dan had ik tenminste iets bereikt, toch?

Eerste echte [creatieve] job

Eindelijk had ik eens wat geluk in mijn leven. Goh, dat duurde een eeuwigheid :)! Ik solliciteerde op een vacature en de werkgever belde me redelijk snel op. Hij wou dat ik langskwam voor een gesprek. Het was een zeer warme zomer en ik zat dus in mijn short en T-shirt zonder mouwen. En zoals je weet heb ik redelijk wat tattoo's. Dus zei ik 'm dat ook aan de telefoon dat ik niet echt "presentabel" was. Maar dat maakte hem niet uit en vroeg me toch om langs te komen. Dit was zeer raar, omdat ze je vaak heel kritisch beoordelen op je uiterlijk. Kleed je je op de verkeerde manier en je kan de job aan je neus zien voorbij gaan. Maar ik ging dus naar daar en hopend dat zij daar voorbij keken.
En gelukkig voor mij deden ze dat ook :).

Het was een vreemde start voor iedereen denk ik. Na een tijdje wist hij me wel te vertellen dat hij geen idee had of hij het goed deed als een werkgever. Maar hij deed het heel goed. Er waren wat kleinde dingetjes, maar niks erg. Na een tijdje werd het zelfs meer een familiegevoel. Het was een zeer fijne plaats om te werken. Ik moest zelfs mijn bankrekening niet meer controleren. Alles werd correct en netjes op tijd betaald. Als er zich onregelmatigheden voordeden, liet hij me dat meteen weten. Wat gewoonweg meer vertrouwen schepte. Ik liet me dus ook niet tegenhouden houden om echt mijn inzet te tonen.

Dan was er eens een conversatie tussen zijn vrouw [ze werkte daar ook], de administratieve bediende en mij. Ze vertelde dat ze onlangs naar een vergadering waren geweest en daar ook een transgender aanwezig was. Niet dat ze er iets tegen hadden, helemaal niet. Mensen weten precies nog altijd niet goed hoe er op te reageren. Ze vroeg haar wel af waarom iemand nu zoiets zou doen. Ik stond ergens wel klaar om in de conversatie te springen. Maar ik deed het niet. Wat zouden ze denken als ik er zoveel leek vanaf te weten.
En toch, op verschillende momenten heb ik het hun willen vertellen. Ik voelde me zo op m'n gemak in dat bedrijf dat ik het gevoel had dat ik hun dat gedeelte kon toevertrouwen. Maar op een later tijdstip bleek het goed te zijn dat ik het niet verteld had. Niet omwille van mijn baas of zo, maar om een collega. Wanneer die collega zijn vriend bij ons begon te werken, veranderde hij. En dan gebeurde er iets en liet hij een lelijke kant van hem zien.

Goodbye Spike

Het was rond dezelfde tijd dat mijn andere hond stierf. Wat helemaal uit het niets gebeurde. Hij was verkouden [dacht ik toch]. Het was weekend en zondags was hij nog aan het hoesten. Dus ik dacht om de volgende dag naar de dierenarts te gaan. Maar dat bleek te laat te zijn. Ik wou 'm wakker maken voordat ik naar werk vertrok, maar hij lag er wel heel stil bij. Ik zag 'm ook niet ademen. Dus ik riep zijn naam en keek naar zijn borst of die wel op en neer ging. Ik had schrik om 'm aan te raken. Dit was echt niet aan het gebeuren?! Ik had verwacht dat hij toch nog minstens 3 jaar bij me zou zijn. En ik voelde me ook schuldig, want normaal sliep hij altijd naast mij. Maar deze keer geraakte hij niet op m'n kamer omdat ik de deur al dicht had gedaan.
Het was niet gemakkelijk om nog naar het werk te gaan. Ik kon niet geloven dat hij er niet meer was. Voor hem moest ik niets hebben van keine hondjes. Maar ik hield van die hond. 't Was zo een gekkertje en daar hield ik van!

Mijn ouders brachten hem naar de kennel voor crematie. Ik had de mogelijkheid om hem nog een laatste keer te groeten. Eerst wilde ik hem niet op die manier zien. Maar bij het overlijden van mijn andere hond had ik beloofd zoiets niet meer te doen dus ik moest gaan. Op het werk hadden ze ook door dat ik wel heel stil was. Dus vertelde ik dat mijn hond overleden was. Mijn baas begreep het zelfs en liet me toe tijdens de werkuren mijn hond te gaan bezoeken voordat die gecremeerd werd. Dat waardeerde ik enorm van hem.
Het was "schrikwekkend" in het crematorium. Er speelde relaxerende muziek. Enkele kaarsjes die branden en daar lag hij, op een dekentje. Ijskoud... . Ik wou nog steeds niet geloven dat hij er niet meer was. Dat hij op elk moment gewoon weer omhoog zou springen. Het ging echt moeilijk daarbinnen, maar ik ging er niet uitkomen totdat ik in orde leek. Wat best lang duurde.

Een tijd later, wanneer mijn bazen niet aanwezig waren, dacht mijn collega [en zijn vriend die nu bij ons werkte] dat het goed was om mij belachelijk te maken over hoe verdrietig ik me voelde voor het verlies van "maar een hond". Oh god, ik moest al mijn energie bijeen rapen om hem niet neer te kloppen. Want ze waren al de hele dag bezig met lage steken te geven. Ik moest mijzelf er de hele tijd aan herinneren dat ze het niet waard waren. Ze waren het niet waard! Ik werd het echt beu. En hij wist ook dat 'm in een goede positie zat. Hij was de enige en hoofdprogrammeur van het bedrijf. En ik was maar een grafisch ontwerper. Dus ik hoefde het niet op te tellen. Dus op het einde van de werkdag legde ik de sleutel van het huis en de smartphone op de bureau van een van de bazen en mailde hun wat er gebeurd was en dat ik met zo'n mensen niet samenwerkte. Wat daarna gebeurde had ik totaal niet verwacht
M'n bazen waren zelf van slag wat er gebeurd was en ze wilden niet dat ik vertrok. Dus we spraken af bij hun thuis en bespraken de situatie. Het was hun ook al opgevallen dat m'n collega zijn gedrag was veranderd sinds zijn vriend was aangenomen. Ze voelde hun zelfs wat schuldig erdoor. En ze hadden ook een vermoeden waarom ze het mij die dag zo moeilijk maakten. Blijkbaar, als de crisis in het land bleef aanhouden, zouden ze de laatste persoon die aangenomen was moeten laten gaan. En dat was dus die collega zijn vriend. Dus ze probeerden mij op die manier buiten te werken. Wat dus bijna gelukt was.

Vanaf toen mocht ik een tijd van thuis uit werken, want ik kon die collega z'n gezicht zelfs niet meer zien. En dat bleek goed te werken, want ik mocht van thuis uit blijven werken. Ik ging ook voor een 2de keer naar Aussie. Nadat ik terug was, werkte iedereen van thuis uit omdat dat goed leek te werken :). Iedereen kon er op vertrouwen dat iedereen zijn werk deed.
Voor mij kwam het goed uit. Ik kon gaan trainen wanneer het voor mij uitkwam, ik kon m'n eigen uren indelen. Ik moest er gewoon voor zorgen dat ik de deadlines haalde. Dus soms kon ik vroeger stoppen, andere keren werkte ik tot midden in de nacht.
Zelfs toen ik van thuis uit werkte had ik soms het gevoel dat ik hun op de hoogte moest brengen van deze kant van mij. Ze waren zo begripvol en behulpzaam geweest bij het overlijden van mijn hond en met de problemen met de collega dat ik dacht dat het hun dit niet zou storen. Juist?

Het was fijn om voor hun te werken. Ze betaalden me zelfs voldoende dat ik zelfs een eigen leven kon starten. Het is de enige werkgever geweest die begrijpt dat ik ook moest leven en me helpte met mijn toekomst op te bouwen. Voor de eerste keer in m'n leven kon ik voor mezelf op huizenjacht gaan!
Jammer dat het niet heeft blijven duren. Door een tactische bluf kwamen we uit aan de verliezende kant.

2de keer Aussie

Ik had dus de kans voor een 2de kaar naar Aussie te gaan wanneer ik in dat bedrijf werkte als grafisch ontwerper. Ik moest mijn batterijen opladen. En zo had ik ook de mogelijkheden om plaatsen op te zoeken die ik de laatste keer gemist had. Aangezien ik deze keer niet zo lang ging blijven [2 maandjes deze keer], was m'n budget minder beperkt. Dus deed ik meer dingen. Ik ging duiken in The Great Barrier Reef. Ik ging fietsen op Rottnest Island in Perth. En ik ging sky-diven in Byron Bay, terwijl ik toch hoogtevrees heb. Maar ik moest het proberen. Proberen die angst tegemoet te komen. Ik had schrik tot op het moment dat we daadwerkelijk sprongen. Eens uit dat vliegtuig had ik het totaal naar mijn zin [en een geweldig zicht :)].

Deze keer nam ik ook de kans om op surfkamp te gaan. Om daadwerkelijk te leren surfen. Ik vond het surfkamp zo geweldig dat ik nog een 2de keer ging. Het gevoel zat daar goed. De 2de keer bleef ik wel op hun meer rustige kamp voor de hele week. Na de surfkamp lukte het surfen toch al redelijk.
Surfkamp was ook een goede manier om enkele toffe mensen te leren kennen. En ik heb er een goed deel leren kennen. De surfkamp eindigde altijd in Byron Bay, mijn "thuis"stad. Dus was het voor mij win/win :).
Ik was op dat moment ook al een tijdje een vegetariër. Dat deed wat wenkbrauwen omhoog gaan op het het surfcamp :). Zeker omdat ik de enige leek te zijn [en misschien ook omdat ik net een getattoëerde gespierde gast was die hobbies zoals kick-boksing had :)].

Ik had daar ook een geweldige Nieuwjaar. Welke was verzorgd door dezelfde man die ik de eerste keer in Aussie ontmoette, die me had uitgenodig voor een BBQ. Een geweldig Nieuwjaars picknick in geweldig gezelschap.
Ik weet eigenlijk niet waarom ik over Aussie op deze site blijf praten. Ik denk dat ik er gewoon graag over praat. Maakt me altijd wel blij.

Wat nu?

Ik heb de laatste jaren wat rondgedobberd. Veel dingen zijn wazig voor me geweest. En ik heb ook niet echt veel geluk gehad met werk. Ik moest nog altijd tegen stereotyperingen vechten. Het lijkt zelfs erger te worden.
Via een opleiding voor werkzoekenden heb ik mijn rijbewijs C/CE kunnen behalen. Het was redelijk zwaar, zeker omdat ik nog nooit iets groter gereden had dan een Renault Clio [Aussie niet meegerekend]. En ik had ook nog nooit met een aanhangwagen gereden. Ik heb wat domme fouten gemaakt [ik kan er niet zo goed tegen als ze op mijn vingers zitten te kijken], maar had het uiteindelijk toch behaald. En eindelijk leken de problemen van werkloosheid van de baan. Jammer dat het zo een valse sector is om in te werken. Ze houden er van om met je uren te spelen. Rond 75u/week werken en maar rond de 50u/week betaald worden. Nee dank je!

Na dat had ik nog een job in de transportsector kunnen bemachtigen. Ze betaalden netjes zoals het hoorde, dus daar was er geen probleem. Het was ook een fijne job om te doen, wagens transporteren. Ik deed dat wel graag. Maar de uren waren overdreven. De volle 15u werden gebruikt. Ik had geluk dat ik nog bij m'n ouders woon en ik mijn eten dus enkel nog moest opwarmen. Maar er zijn een paar keer geweest dat ik gewoon in slaap viel in mijn zetel met het eten nog steeds op mijn schoot. Soms moet ik de kaart eruit halen om de vrachtwagen nog te kunnen laden. Dus soms was het een werkdag van 16 à 17 uren.
De andere vrachtwagenchauffeurs waren heel behulpzaam. Zijn echt wel de beste collega's die je kan hebben. Sommige lieten ook weten dat ze me veel te moeilijke opdrachten gaven voor een beginner. En dat was dus ook het probleem. De planning. Die mensen kan het dus gewoon niets schelen! Ze hebben geen flauw benul hoe het is voor een vrachtwagenchauffeur op de weg. Maar ik ging m'n leven echt niet laten dicteren door enkele mensen op de planning.

Ik moest een beslissing maken. Waar was al dat geld goed voor als ik toch niet de tijd had om het te spenderen. Wat had ik eraan om een eigen woonst te kopen als ik er niet in kon leven. En het belangrijkste, als mijn leven enkel uit werken en slapen bestond, wie was ik dan? Ik heb nooit getekend om mijn persoonlijkheid op te geven. En ik wou dit kantje van mij [T-girl] ook niet verliezen. Ik was er erg op gesteld. Ik wilde er eerder verder in groeien. Maar dat ging niet lukken met deze job. Dus hoe aanlokkelijk het geld ook was, ik moest ermee stoppen.

T-girl boost

Ik begon ook weer zaken op te zoeken. Dit gevoel bleef maar groeien telkens ik het probeerde tegen te houden. En ik had het gevoel dat hoe meer ik het ontkende, hoe meer het mij gewoon uiteen scheurde. De "stemmen" in het hoofd... de pijn in het hart... de angst of vlinders in de buik... waar deed het geen pijn. Ik moest vooruit... .
Om een of andere reden kwam ik terecht op een T-girl chat. De meerderheid van de aanwezigen was daar maar voor één ding en één ding alleen, seks. Niet iets waar ik dus naar op zoek was. Maar het bewees uiteindelijk dat zelfs tussen stront diamanten te vinden zijn. Ik ontmoette er mensen wiens gedachten veelal hetzelfde waren en in een gelijkaardig punt in hun leven. Sommige zijn waar ze willen zijn, anderen zijn nog steeds op weg naar waar ze willen zijn. Maar allemaal met een gelijkaardig zicht op respect en leven. En ik denk dat dat mij die "boost" gegeven heeft. Ik had mensen nodig die het niet deden aanvoelen als een "clubje" of zoiets dergelijks. Maar mensen die het, wel, menselijk maakten. Want dat is iets wat we nog steeds zijn, ongeacht wat sommige mensen over ons denken.
De gelijkaardigheden en de verschillen tussen ons maakten/maken alles helderder. Gevoelens in het verleden [of net het ontbreken van die gevoelens], "gevechten" tegen anderen en onszelf, ... . Dit is echt een groep waar je kracht uit kan putten.

Waar gaat het van hier allemaal verder? Ik heb geen kristallen bol. Ik ben momenteel bezig bij een psychiater die moet evalueren of ik echt transgender ben en of ik verdere stappen mag ondernemen. Dus in de toekomst is er de mogelijkheid dat ik er wat anders uitzie, maar het zal nog steeds ik zijn... misschien zelfs meer ik.

[nieuw] Seksuele geaardheid in twijfelachtige staat

Ze waren er misschien al eerder, maar ik merk de laatste tijd toch veranderingen in dit aspect bij mezelf. Maar deze zijn er zeker niet gekomen door de hormonen, zoals men nogal eens graag laat vallen. Maar eerder hoe je door de maatschappij behandeld wordt. En dat begint een vreemde wereld te worden... voor mij althans. Ik val nog steeds op vrouwen, alhoewel ik geen flauw idee heb hoe ik het nu zou aanpakken. Eerste obstakel is al ontdekken welke vrouw lesbisch is. En het is niet omdat ze lesbisch is, dat ze daarom ook te vinden is voor een transvrouw. Want we mogen mij blijven refereren als vrouw, in elk aspect, als puntje bij paaltje komt, ben ik voor de meeste mensen gewoon een vrouw die een mannelijk verleden heeft. Dus dat zijn al 2 belangrijke aspecten waar ik rekening mee moet houden. Dan wil ik niet meteen terug beschouwd worden als "de man" in een relatie, doch trekken vrouwen met de "verkeerde" mannelijke trekken mij ook niet aan. Ik hou op dat gebied nog altijd van vrouwelijkheid. Die vijver wordt dus alsmaar kleiner en maak ik me ook vatbaarder voor kritiek dat ik gewoon te kieskeurig ben. Want als het aankomt op de zoektocht van liefde, moet ik maar tevreden zijn met wat ik kan krijgen, niet wat ik zelf wil... in tegenstelling tot anderen... of hebben ze hun ook maar tevreden gesteld met wat ze konden krijgen (zullen hun partners graag horen, nietwaar?!).
Op uiterlijk vlak is mijn transitie ook redelijk geslaagd. Arrogant om te zeggen misschien, maar merk het overduidelijk aan de instelling van de mannen (en soms ook wel eens bij vrouwen). Ik heb blijkbaar heel snel de aandacht van mannen, al dan niet of ze denken dat ik vrouw ben of dat ze doorhebben dat ik een trans ben. En daar ligt vaak die nuance in. Als vrouw kan ik nog de "mooie" blikken krijgen, als trans... word ik vaak ineens een sexuele fantasie, een experimentje dat ze eens gedaan willen hebben. Want op gebied van seks, kent deze maatschappij geen grenzen meer.

Het is dus nog zelden dat ik als persoon aanzien word. Waarbij ik in "de val" kan lopen als men mij eens als persoon behandeld. Op zich heb ik die dingen snel door, maar er zijn nu eenmaal bepaalde karaktertrekken en persoonlijkheden die mij aantrekken. En ik heb de laatste tijd gemerkt, doordat ik al eerder vernoemde steeds meemaak, karakter en persoonlijkheid meer draagkracht voor me hebben dan het geslacht. Dus in hoeverre maakt het mij nog uit dat het een man of een vrouw is? Zolang ze maar aan het merendeel van mijn "eisenlijstje" voldoen. En ik kan zowel een mooie vrouwelijk lichaam apprecierën als een mooi mannelijk lichaam.
Er short echter één belangrijke zaak aan. Ik ben altijd een overtuigde heteroseksuele man geweest. En ik heb natuurlijk niets tegen homoseksuele mannen, maar de gedachte van 2 mannen die elkaar zitten te tongen, heeft me altijd doen kokhalzen. En toch zit ik hier nu, waarbij ik af en toe begin te vallen voor een man maar niet goed wetend waar ik met het fysiek aspect moet blijven. En voor de meesten lijkt dit heel simpel... zeker als je het maar oppervlakkig bekijkt. "Kijk in de spiegel! Wat zie je? Een vrouw toch!"... en daar zitten 2 grote fouten in: de insinuatie dat omdat er een vrouw in de spiegel terugkijkt, dat ik automatisch op mannen val. En dat men denkt dat ik een vrouw in de spiegel zie terugkijken. Er is een reden waarom ik strijd voor een officiële X. Omdat ik een transpersoon in de spiegel zie terugkijken. En hoe gaan we nu nog mijn sexuele geaardheid bekijken? Want momenteel voelt die alleen nog maar aan als "sexueel lustobject".
Ik ben dus telkens zeer voorzichtig als het om mannen gaat. Het is zelfs een automatisme geworden om te vermelden dat ik op vrouwen val, ook al heb ik mijn scope onbewust vergroot daarin. Want langs ene kant denk ik ook niet dat een nogvrouw mij kan geven wat ik nodig heb (en nee mannen, het is niet je aantal cm's in je broek). Alhoewel ik goed voor mijn eigen bescherming kan zorgen, wil ik ook wel iemand hebben die dat voor mij kan verzorgen. Doordat ik zelf 1m78 ben, redelijk gespierd en al lange tijd aan kickboksen doe, is dat ook al een moeilijkere "eis" om ingevuld te krijgen. En zoals ik al eerder vermeldde, ik heb geen zin om de typische mannelijke positie in een relatie op mij te nemen.
Ik maak ook steeds meer de link, dat de man die ik vroeger was, het soort man is waarop ik zelf zou vallen. Stoer en verzorgd uiterlijk, maar intelligent en een heel zachtaardig, oprecht karakter (ook al zagen mensen dit veelal niet). Dat doet dan ook weer veel nieuwe vragen voor mijzelf rijzen. Was dat mijn mechanisme om te kunnen overleven als trans in dat lichaam? En ben ik altijd biseksueel geweest? Maar er zijn tegenwoordig meerdere termen voor deze vloeibaarheid van seksuele geaardheden.

Mijn seksuele geaardheid staat inderdaad wankel. Het enige wat ik nog weet, is dat ik wil dat men stopt mij te bekijken als louter sexueel object en vertier. Ik heb geen zin in seks, wanneer ik weet dat ik enkel maar een fantasie voor hun ben, die enkel van belang is wanneer zij er zin in hebben.

design by www.eyeEmotion.be